მახსოვს, წმინდა წერილზე საუბრისას, გალილეის ნაზარეთში გამოგზავნილი მთავარანგელოზი გაბრიელის შესახებ, ლუკა მახარებლის მოთხრობილ ამბავს განგვიმარტავდა ლექტორი. ამ საუბარში, მან თქვა ასეთი რამ - მართალია, აღდგომა არის უდიდესი დღესასწაული, მაგრამ ქრისტიანულ დღესასწაულთა შორის ყველაზე ამოუხსნელი, შეუცნობელი და გონებით მიუწვდომელი, არის ხარების დღესასწაული. (ცხადია არ ვციტირებ, პერიფრაზია) ერთი შეხედვით, რა დღესასწაულია ასეთი? მთავარანგელოზი გაბრიელი მოდის ქალწულ მარიამთან, ეუბნება რომ მისგან უნდა იშვას მხსნელი, რომელსაც მთელი ისრაელი ელოდება და მარიამის თანხმობის შემდეგ, ანგელოზი ქრება. (ხარების ეპიზოდი ვრცლად, თვენის საკითხავში).

      ხარების დღესასწაული 7 აპრილს (25 მარტს) აღინიშნება. დაკვირვებული მორწმუნე აქამდეც შენიშნავდა, რომ დღესასწაულის ამ დღეს აღნიშვნა, დაკავშირებული უნდა იყოს ქრისტეს შობის 7 იანვარს (25 დეკემბერს) აღნიშვნასთან, ანუ დედა ეკლესიამ, ხარების დღე დაადგინა ზუსტად 9 თვით ადრე, ვიდრე ქრისტე იშვებოდა. დღევანდელ დღეს მხოლოდ მარიამისთვის ნათქვამი და ნახარები მხსნელის მოსვლის დღე კი არ არის, დღევანდელ დღეს სამყაროს შემოქმედის შესაქმეში შემოსვლის დღეა. მას შემდეგ რაც ქალწული მარიამი იტყვის - „აჰა მხევალი უფლისა, მეყავ მე სიტყვისამებრ შენისა“ (ლუკა: 1,38) და აღივსება სული წმინდით, მასში დაივანებს უფალი - ღმერთი სრული და კაცი სრული. დღეს შემოქმედი შექმნილ სამყაროში ჩაისახება.

      სამყარო, ჯერ რას ვიცნობთ და ამ ცნობადშიც კი იმდენად მიუწვდომელია, იმდენად შორია, რომ ათასობით წლებია საჭირო თვით სინათლის სხივისთვისაც, „კიდემდე“ რომ მიაღიოს. და ამ სამყაროს შემოქმედი, ხდება შესაქმეს ნაწილი, სწორედ დღეს. როგორ? რა ძალით? რა შემოქმედებით? პასუხი უცნობია, სრულიად ამოუხსნელი და მიუწვდომელი. მხოლოდ მორწმენს შეუძლია ეს იწამოს და გაიხაროს, რომ ასეთმა უმაღლესმა გონმა, რომელმაც ეს კოსმოსი მოაწყო, გადაწყვიტა შობილიყო ერთ პატარა მიყრუებულ ქალაქში. ესაა სწორედ ხარების სიხარულიც. არა ანონსი ანდა კურთხევა, არამედ სწორედ ქართული ენით, კარგად ნათქვამი ხარება.

      კოსმოსიდან, ვიგულისხმოთ, რომ ღმერთი იქ არის, მაღლა, ყველაფერზე მაღლა, მან, უფალმა გამოირა შემდეგი გზა - (იმ ცოდნით, რაც დღეს გაგვაჩნია სამყაროს შესახებ, ნაზარეთის კოსმოსური მისამართი ალბათ ასეთია) - დაკვირვებადი სამყარო, ლანიაკეა, ვირგო სუპერ-კლასტერი, ადგილობრივი ველი და ადგილობრივი ჯგუფი, რძის გზა (ირმის ნახტომი), ორიონის მკლავი, მზის სისტემა, ჰელიოსფერო, კუიპერის სარტყელი, დედამიწა, ისრაელი, გალილეა და ქალაქი ნაზარეთი. (კიდევ რამდენიმე ადგილი სამყაროში, გამოვტოვე) ასეთი ვრცელი სამყაროს შემოქმედი დღეს, ხარების დღესასწაულზე ხდება შესაქმის ნაწილი. რატომ? იმიტომ რომ 33 წლის შემდეგ ჯვარზე გაეკრას, აღდგეს და ამაღლდეს. რატომ? იმიტომ რომ „...ესრეთ შეიყუარა ღმერთმან სოფელი ესე, ვითარმედ ძეცა თჳსი მხოლოდ-შობილი მოსცა მას, რაჲთა ყოველსა რომელსა ჰრწმენეს იგი, არა წარწყმდეს, არამედ აქუნდეს ცხორებაჲ საუკუნოჲ.“ (იოანე: 3,16)

=======================

P.S. დანამატი

      ასეთი დიდი დღესასწაულები არ უნდა გადაფაროს ისეთმა ინიციატივებმა, როგორიცაა წმინდა ქალაქ მცხეთის დღე, მცხეთის კურთხევა. აღნიშვნა და გახსენება იმისა, რომ რომელიღაც საუკუნეში, წმინდა კათალიკოსმა მელქისედეკმა ხარება დღეს მცხეთა აკურთხა, დალოცა და უწოდა წმინდა ქალაქი. არ უნდა ემატებოდეს ლეგენდები და არ უნდა იწოდებოდეს ქართლის ცხოვრება ქართველთა მეორე ბიბლიად, ასეთ დღესასწაულებს არ შვენის ქება წმინდა ქალაქ მცხეთისა და გახმიანება მისი უდიდესი მნიშვნელობისა მთელი მსოფლიოს მასშტაბით. ჩვენი ერის დიადი ისტორიის გაკვეთლები, ქართველთა გამორჩეულობა და ათასი უსარგებლო (მინიმუმ ამ დღესასწაულთა მიმართებაში, სრულიად უსარგებლო და მავნებელი) დანამატი...

გილოცავთ! დღეს ქალწულს ეხარა სამყაროს გამოხსნა!