მარტში, ჰო, ალბათ მარტი იყო, როცა ახალ ოფისში ამაყად შევაბიჯე. უკვე ვიცოდი, რომ სამსახური მქონდა. მაგრამ მაინც ვნერვიულობდი. მეორე სართულზე ავწკაპუნდი, დერეფანს გავუყევი და თაგვისფერ კარებთან დაბალი, სასიამოვნო გარეგნობის, მომღიმარი პუტკუნაზე უფრო პუტკუნა ქალი დამხვდა. პირველი, რაც გავიფიქრე სამსახურს არ ეხებოდა:

- ნეტა რატომ აცვია ასეთი მჭიდრო შარვალი ?!

      გამიღიმა და მთხოვა დამლოდებოდა. მეც ჩამოვჯექი. თან ფიქრი არ მშორდებოდა მის ჯინსზე. ოდნავ გამჭვირვალე კლასიკური შინდისფერი პერანგი მეცვა, სახელდახელოდ შევიძინე 3 დღის უკან, შავი შარვალი კოჭამდე ტანზე მოყვანილი. მუქი შინდისფერი ქუსლები და ამავე ფერის ლეპტოპის ჩანთა საქმიან იერს მმატებდა, მე ასე მეგონა. არადა, დამხვედრთან შედარებით კონტექსტიდან ამოვარდნილ კომენტარს უფრო ვგავდი, რომელიც უხერხულობაში აგდებს მთელს აუდიტორიას და თავად მთქმელსაც. არ შევიმჩნიე ჩემი გადაპრანჭულობა და დერეფანში გამოჩნდა პუტკუნა მენეჯერიც.

- მაპატიე, რომ გალოდინე.

- არაუშავს, კარგი ინტერიერია, გავერთე. ( რა გევრთე, რა ინტერიერი, ეს სულელური სიტყვებიც ჩემს ნერვიულობას დავაბრალე)

      უხერხულობის პირველი 16 წამი, როცა დავძლიეთ, როცა დამავიწყდა, რომ მჭიდრო შარვალი ეცვა, მთხოვა ჩემს შესახებ მომეყოლა. მეც ვუყვებოდი, არადა ვიცოდი ჩემზე ბევრ სმენია, მალევე შემაწყვეტინა მადლობა მითხრა, რომ ძველი სამსახური დავტოვე და მათთან გადავედი. ამიხსნა ფუნქცია მოვალეობები და მეც საქმეს შევუდექი.

      აი ასე, შინდისფერი პერანგით უკვე ჩემს ოთახში ვიჯექი. ვერ ვმუშაობდი, ვფიქრობდი

- ტყუილა მაქეს ?! 

- ნეტა იმედებს თუ გავუმართლებ?!

- უფროსები საზღვარგარეთ არიანო...

- ნეტა როდის ჩამოვლენ?! მეკითხა...

პირველი დღე ლეპტოპის მონიტორს ვუცქერდი და ყველას ვინც ჩემს ოთახში "გასაცნობად" შემოდოდა (მე გასაჭორადს უფრო დავარქმევდი) ვუღიმოდი და ალბათ, ზედმეტად ჭკუამხიარულის შთაბეჭდილებას ვტოვებდი. პუტკუნა ხშირად შემოდიოდა ჩემთან, თან მწერდა როგორი იმედი აქვს მთელს ოფისს ჩემი. მეკითხებოდა, როგორ ემუშავა პროგრამაში, მეც დიდი სიამოვნებით და სიამაყით ვასწავლიდი. ასე გავიდა რამოდენიმე დღე და მე ყველაზე საყვარელი ახალი თანამშრომელი გავხდი.

      დილაა, ცოტას წვიმს. მე ვმუშაობ. პუტკუნა იგვიანებს. კარი გაიღო. არ ამიხედავს, როგორც გითხარით, ვმუშაობ. მარიამ, ესენი ჩვენი უფროსები არიან. გავუღიმე, მე ხომ ბევრი მსმენია პუტკუნასგან მათზე. ისინი ჭკვიანები არიან და ხშირად გადიან ქვეყნიდან. სასიამოვნოა, პირველი უფროსი მაღალია, ყელზე გასაღებები უკიდია, ჟურნალები უჭირავს და წითელი კეტები აცვია. მეორე უფროსმა, ხელი ჩამომართვა, ვიგრძენი მისი მზერა. დავჯექი, გავაგრძელე მუშაობა. გავიდნენ. მე კიდევ დავფიქრდი, რატომ არ გამეღიმა, ან ცოტაოდენი სითბო გამომეჩინა ამხელა კომპანიის დამაარსებლებს შევხვდი. გავბრაზდი, პუტკუნაზეც გავბრაზდი, რატომ არ გამაფრთხილა, მოვემზადებოდი. პირველი უფროსი ძალიან ჭკვიანია, სულ კითხულობს და არასდროს არ სცალია, მეორე უფროსი ჩემი უშუალო უფროსი ყოფილა გავარკვიე.

ოთახში ვართ, მე პუტკუნა და ჩემი მეორე უფროსი. ვმუშაობთ. მოგზაურობა ყვარებია, მეც მიყვარს მოგზაურობა. ისტორიები გავცვალეთ. მითხრეს, რომ მათთან ერთად წავსილუყავი საღამოს ბარში. უარი ვუთხარი, არადა მეცალა. რატომღაც ჩემი ბეჭედი ხელში უჭირავს და ატრიალებს, პუტკუნას გაეღიმა. მე მაშინ გავბრაზდი.

ახლა სექტემბერია, 2 სამსახური გამოვიცვალე. მინდა შემეძლოს დროის უკან დაბრუნება. შინდისფერ პერანგს არ ვიყიდდი. პუტკუნას არ გავუღიმებდი. ძველ სამსახურში დაცვა ისევ შოკოლადებს მომიტანდა.

რა კარგი იქნებოდა გამოტოვებული აბზაცების წერა, რომ შემეძლოს. ალბათ, ამის დროც მოვა და ვიტყვი ამ აბზაცებში როგორ დავიკარგე.