წინასწარ ვიტყვი - ცოტა რომ მომეცადა და მერე დამეწერა, ალბათ ემოციაც გადამივლიდა და ასეთი სასტიკი არ ვიქნებოდი, ან საერთოდ არ დავწერდი და ცოტა მეტ ქრისტიანობას გამოვიჩენდი, მაგრამ ახლა... ოჰ ახლა როგორი გაბრაზებული ვარ!

      დიახ, შესაძლოა ძალიან გადავაჭარბე, თუმცა აღარც მგონია რომ ძალიან...

      კი, კი მკითხველო, ხალხს თუ მიუშვებ პატრიარქსაც ცოცხლად შეჭამენ ოღონდ კი მისი "წმინდა სხეულიდან" მადლი მათზე გადმოვიდეს. საშინელებაა არა?

      არ ვიცი ჩემო კარგებო რა დავარქვა ამას, ან რა უფლებით დავიწყო ვინმეს დამოძღვრა?! ადრე პატრიარქი წელიწადში ორჯერ სტუმრობდა სვეტიცხოველს და წელიწადში ორჯერ კიდევ გაუძლებ "მორწმუნეების შემოსევას" კაცი, მაგრამ ახლა ბოლო რამდენიმე კვირაა სულ სვეტიცხოველში აღესრულება უწმინდესის მიერ საღმრთო ლიტურღია და როგორც ჩანს ამან ჩემზეც იმოქმედა. რომ იტყვიან მოთმინების ფიალა ამევსო. ცინიკოსობა, იუმორი, სიცილი, ხარხარი, ცოტა გაბრაზება - ეს ყველაფერი ყოველ საპატრიარქო წირვას თან ახლავს და ვინაიდან ბოლო თვის განმავლობაში ნამეტანი დამიგროვდა, ახლა ერთიანად ამოხეთქა.

რა გჭირთ ხალხნო, რა?!

      დღეს ჩემს უკან პატარა გოგონა იდგა, 10 წლის თუ იქნებოდა, ისეთი ლამაზი თვალები, მრგვალი სახელი, თბილი გამოხედვა და ღიმილი გქონდა რომ მოფერება და ჩახუტება მოგინდებოდათ, მაგრამ მთელი წირვის განმავლობაში ძალს ის და ძალს მე.

      იდგა ჩუმად, სტიქაროსან-მგალობელს ვერაფერს მეუბნებოდა, უკნიდან აწვებოდნენ, ის მე მაწვებოდა და მეც ჯიქურ ვიდექი და ჩემს ფილას არ მოვშორებივარ, დანიშნული მაქვს და ვერსად წავალთქო. ხალხი კი მაინც აწვებოდა და აწვებოდა, კინაღამ გული შეუწუხდა ამ საყვარელ ბავშვს. მეცოდებოდა, შემეძლო ცოტა წინ გადამეშვა და ისიც დაისვენებდა და მეც, მაგრამ ერთს გაუშვებ და მერე ათი მოვა "მეც მინდას" ძახილით. ჰოდა, ამ მგალობელმა კაცმა და სხვა მართლმორწმუნე მრევლმა კინაღამ გავსრისეთ ეს უდანაშაულო გოგონა.

      ალბათ იკითხავთ რატომ?!

      აი, მე სულ ამას ვკითხულობდი.

დიალოგი N1

- უკაცრავად შეიძლება გადავიდე?

- იცით ადგილი არ არის და ვერ გადაგატარებთ, მერე იქიდან ისევ ჩვენ უნდა მოგვაწვეთ და ვერ ვიგალობებთ ასეთ რეჟიმში.

- აი, იცით იქ რომ დავდგე? ხელს არ შეგიშლით გპირდებით.

- რატომ უნდა დადგეთ იქ?

- პატრიარქი მინდა რომ ახლოდან ვნახო.

მერე უკვე ვცინიკოსობ...

- ტელევიზორში რომ ნახოთ, იქ სულ ახლო კადრით აჩვენებენ.

მერე სტანდარტული გამოხედვა სადაც ეწერა რომ თავხედი და ამპარტავანი ვარ (არადა ვიცინიკოსე) და რჩევა - "კარგით თქვენს საქმეს მიხედეთ".

- დიდი მადლობა - კვლავ ვიცინიკოსე.

დიალოგი N2

- ქალბატონო ხომ ხედავთ რომ ვერც თქვენ დგახართ, ჩვენც ვერ ვგალობთ და ხელი გვეშლება და იქნებ უკან, კვართი რომ არის, იმ სვეტთან გადაბრძანდეთ? არც ისე ბევრი ხალხია და თან კვართთან იქნებით.

- კი შვილო მაგრამ მინდა პატრიარქი უფრო ახლოს ვნახო, ახლოს უფრო მეტი მადლი იგრძნობა.

- ქალბატონო, პატრიარქი კვართის თაყვანისსაცემად არის აქ მოსული და ის იქიდან იღებს მადლს და არ ჯობს პირდაპირ თქვენ კვართისგან მიიღოთ?

- ვაიმე შვილო (მეტად თბილი სახით), დიდი მადლობა დედი, მაგრამ იქ გადავალ და ცოტა ახლოდან შევხედავ, მინდა სურათი გადავუღო.

- არადა ინტერნეტში რამდენი კარგი ფოტოა პატრიარქის (კვლავ ჩემი ცინიზმი).

დიალოგი N3

- ცოდოა ბავშვი, წინ გაიჭყლიტება.

- იცით, ამერიკაში მიდის და უნდა რომ პატრიარქის ფოტოები და მეუფის ფოტოც წაიღოს.

- ქალბატონო, ამერიკაში ინტერნეტი იქნება და თუ ზოგადად პატრიარქის ფოტო უნდა, იქნებ ისინი აჩვენოს მეგობრებს.

- არა, თავისი უნდა ხომ გესმით.

- კი, როგორ არ მესმის.

ეპიზოდი (განუმეორებელი)

ბავშვი ტირის. დედა ძუძუს აწოვებს. ჩემს გვერდით, არა - ცოტა უკან.

P.S.

      ეს მცირე მონახაზია იმისა, რაც იქ ხდება.

      ამ პოსტით არ არავის ძაგებას ვაპირებ და არც არავის ქილიკს, უბრალოდ მე ჩემი თავიც მეცოდება ამდენი ცინიკოსობით საღმრთო ლიტურღიაზე და ცოტათი ეს ხალხიც რომელსაც გული წრფელი აქვს და რწმენა მტკიცე (ალბათ), მაგრამ ცოტა განათლება აკლია.

      თუმცა რა?! როცა ხედავნ მგალობლების ხორხოცს, საუბარს, ჟრიამულს, ნაბახუსევ სახეებს, ტელეფონზე თამაშს, შვილისტოლა სტიქაროსნების ამაყ რჩევებს, მითითებებს, "კურთხევებს", დარიგებებს, ისინიც ბრზადებიან ჩვენზე და არც უნდა მიკვირდეს უბრალო მრევლის ასეთი ქმედება. არ ვიცი რაზე ვიდარდო, ნამდვილად აღარ ვიცი.

      ახლა არ დაიწყოთ ეს ხალხი ბნელიაო და ესაო და ისაო. ყველანი ვყოფილვართ ამ სიტუაციაში და ყველანი მოვქცეულვართ ისე როგორც იქცევა ბრბო. ვწერ იმიტომ რომ ხშირად წავიკითხო და მახსოვდეს - როგორ არ უნდა მოვიქცე ეკლესიაში საღმრთო ლიტურღიისას ანდა უბრალოდ სხვა მიერ გულით აღვლენილი ლოცვისას.

      პატივი ვცეთ ერთმანეთს ჩემო კარგებო და ნუ შევჭამთ პატრიარქს ცოცხლად. წარმოიდგინეთ თქვენი თავი მის ადგილას და ისიც წარმოიდგინეთ რა საშინელი შეგრძნება იქნებოდა, ერთი წირვის განმავლობაში ათასობით ადამიანს რომ სდომოდა თქვენი ხელების დაკოცვნა, თვენს მხრებზე ხელის შეხება, თქვენს მიერ პირადი დალოცვა და კიდევ ვინ მოსთვლის რა აღარ...

გადავეჩვიოთ პრივატიზებას!