ჩვენი ეტლი სასახლეს მიუახლოვდა.

მოჭარბებულად დიდი იყო სამეფო კარი. ძვირფასი ქვებით ნაგები უზარმაზარი გალავანი სალტესავით შემორტყმოდა მწვანე გაზონებით, მოცეკვავე ფანტანებითა და იშვიათი ჯიშის მცენარეებით გაწყობილ გიგანტურ ეზოს, რომლის გულშიც ელვასავით ბრწყინავდა თვალ-მარგალიტით მოჭედილი სასახლე.

მისი კოშკები ცას სწვდებოდნენ. ყველაზე მაღალი კოშკის წვერზე ოქროსგან ჩამოსხმული დიადი ხელმწიფის სახე იყო გამოსახული, რომელიც გამუდმებით ბრუნავდა და ოქროს სახეში ჩასმული ალმასის თვალებით მთელ მის შემოგარენს მახვილი მზერით ზვერავდა.

სასახლის აღმოსავლეთით, ცასა და მიწას შორის, ხელმწიფის ბრძანებით იდუმალი ბაღი გაეშენებინათ მისი უსაყვარლესი ცოლისთვის, დიადი დედოფლის ამიტისისთვის, რომელიც მთიანი ქვეყნიდან, მიდიიდან იყო. დაკიდული ბაღებიკი მას თავის სამშობლოს აგონებდა.

ჩვენი თორმეტცხენა დაუბრკოლებლად შეგრიალდა სამეფო ქალაქის ღია კარიბჭეში, რომელიც მეფის ბრძანებით ჩვენთვის გაიხსნა და რამოდენიმე ხნის ჭენების შემდეგ სასახლის შესასვლელთან გაჩერდა.

ძლივს ჩამოვიხლართეთ ეტლიდან. მომქანცველმა ჯდომამ გვერდები გაგვიზარმაცა. ისე ვიყავით, რომ პროწიალი გვეზარებოდა. მაგრამ გულმა არ გაგვიძლო და ერთი-ორჯერ მაინც გადავპროწიალდ-გადმოვპროწიალდით.

გამოვარდნენ მსახურები.

- რას შვებითო? აქ პროწიალი როგორ შეიძლებაო? აქ ხომ მხოლოდ რევერანსით ვესალმებით ერთმანეთსო?!

რაღას ვიზამდით?! ჩვენი ბარგი-ბარხანის ჩამოღება დავაპირეთ ეტლიდან, რომ ახლა ამაზე ატეხეს ერთი ალიაქოთი:

-როგორ გეკადრებათ?! ამისთვის აქ მსახურები არსებობენ, ისინი დააბინავებენ თქვენს ბარგსო.

ვეღარ გავიგეთ რა გაგვეკეთებინა. რაც ყველაზე მეტად გვიყვარდა იმას გვიშლიდნენ. ვხედავდით, რომ ჩვენი თავისუფლება თვალსა და ხელს შუა გვეკარგებოდა.

მოვიწყინეთ. მე კაუჭა ცხვირი ჩამოვუშვი. ყურებდიდამ ყურები ჩამოყარა. ნიკაპგრძელამ კი ნიკაპი ააცახცახა.

ის იყო ტირილი დავაპირეთ, რომ საიდანღაც ერთი პატარა, ხუჭუჭთმიანი ზანგი მსახური ბიჭი გამოჩნდა. მასაც ჩვენსავით მოუსვენარი, სიცოცხლით სავსე და კეთილი თვალები ჰქონდა.

მოვიდა და ყურში ჩაგვჩურჩულა:

-ნუ იტირებთ. ცოტა მოითმინეთ. დაბინავდით და მერე მე ვიცი. თქვენი გამხიარულება მე მომანდეთო.

ეს პირველი შემთხვევა იყო, როცა სხვა აპირებდა ჩვენს გამხიარულებას. მოგვეწონა მისი ზრუნვა და ახლა მივხვდით, თუ რა სამსახურს უწევდა დათრგუნულ ხალხს ჩვენი მხიარული განწყობა, რომელიც თურმე მათ ახალი ცხოვრების დაწყების იმედს აძლევდა და ნუგეშს სცემდა.

მოგვეწონა გულისხმიერი ზანგი ბიჭუნა. ჩვენც კეთილად გავუღიმეთ. გამოვცოცხლდით.

მეფის მსახურებს ეტლიდან ჩვენი ბარგი ჩამოჰქონდათ და ჩვენთვის საცხოვრებლად განკუთვნილ სამეფო პალატებში ეზიდებოდნენ.

უცებ ვიღაცამ იყვირა:

-მოგვეშველეთ! გველი! გველიო!

გავიაზრე რაც მოხდა. მივხვდი, რომ ჩვენი ბრძენი კობრას ხილვამ დააფრთხო მსახურები და მეც შევძახე:

-ნუ გეშინიათ! ეგ ჩვენი ბრძენი და კეთილი კობრაა, არაფერს გავნებთ-თქო!

მივედი და კობრა ეტლიდან გადმოვიყვანე.

სიყვარულით შემომეხვია ჩვენი ერთგული მეგობარი. მთელი ტანით გულში ჩამიკრა. ბრტყელი თავი მხარზე ჩამომდო და თვალები მილულა.

შეშინებული მსახურები თანდათან დამშვიდდნენ, მივდნენ, რომ გველი მართლაც არას ავნებდათ და თავიანთ საქმეს მიუბრუნდნენ.

-ეჰ, აქ როგორ უნდა გავძლოთ სიცოცხლის მოყვარულმა მასხარებმა ჩემო კობრავ? - წუწუნს მოვყევი ბრძენ მეგობართან.

- აქ რომ სიცოცხლე და ხალისი ყოფილიყო თქვენ ვიღას დაჭირდებოდითო? - მკითხა კობრამ ისე, რომ თვალი არ გაუხელია.

ჩვენს უკან მდგარმა ჩემმა ძმებმა ჩვენს საუბარს მოკრეს ყური და მოგვიახლოვდნენ. დედიკომ და მამიკომაც მიატოვეს ეტლის ჩამოტვირთვის ყურება და ისინიც ჩვენთან მოვიდნენ; და ასე ერთიანად, სრულიად ბუნებრივად, მასხარების მთელი ოჯახი ერთად დავდექით.

-ერთი შეხედვით უზარმაზარი სივრცეა, მაგრამ ისეთ სივიწროვეს განვიცდი თითქოს ქალ-ქამარას არტახებით ვარ შებოჭილი, რომელიც საჯამბაზო თოკებს გვიწნავდა წარმოდგენისთვის ზედ სახტომიალოდო - ამოიოხრა ყურებდიდამ.

- ჰო, მეც ეგრე ვარო, - აჰყვა წუწუნში ყურებდიდას ნიკაპგრძელაც. - ისეთ წნეხს განვიცდი ჩემს გემოზე ნიკაპიც კი ვერ ამიცახცახებიაო.

- რა გაწუწუნებთ შვილებო? თუ ფახლავა და შაქარყინული თავზე საყრელი გექნებათ, სხვა სადარდებელი რაღა გაქვთო? - იკითხა გაოცებულმა მამიკომ.

- მხოლოდ მუცლის ამოყორვა ბედნიერება არ არისო. - ამოიდუდუნა ისევ თვალებმინაბულმა გველმა

-მაშ, რიღასთვის ცხოვრობს ადამიანიო? -იკითხა დაბნეულმა დედიკომ.

- გემრიელ სასუსნავებს მხოლოდ თავისუფლებაში აქვს ტკბილი გემოო - გაეპასუხა გველი და თვალებახელილმა თავი წამოწია.

-ნეტავ რა გვიშლის ხელს, რომ ამხელა სასახლეში თავისუფლად ვიყოთო? - ვიკითხეთ თითქმის ერთხმად.

- თავისუფლება სახლის სიდიდეში კიარა, მის ატმოსფეროშიაო, - კვლავ ბრძნულად ამოიდუდუნა გველმა. - ერთი აღზევებული ადამიანის ძალაუფლების კვერთხის ბრახუნს შეუძლია მის ირგვლივ ყველას თავისუფლება წაართვას იქამდე სადამდისაც მისი კვერთხის ბრახუნი წვდებაო. ასეთ ატმოსფეროსკი გაურბიან თავისუფლების მოყვარე ადამიანებიო.

- მაშ ჩვენ რაღა ვქნათ, როგორღა მოვიქცეთო? - ვიკითხეთ ისევ ერთხმად.

-ისე მოიქეცით როგორც მასხარ-ნანოს ნაწნავებით გამაგრებულ ქოხში იქცეოდით. მშვიდობა შეინარჩუნეთ. სიყვარულით, ხალისითა და მეგობრული ურთიერთობით მოექეცით ყოველ სულიერს და ეს შებოჭილი ატმოსფეროც გაიფანტება და სიცოცხლითაც აივსება ირგვლივ ყველაფერიო. - ჩვეულებისამებრ ბრძნულად დაგვარიგა მეგობარმა და მამას მიუბრუნდა:

- დაბინავებისთანავე გეხვეწები კინტაურის რეპეტიციები გავაგრძელოთ, ძალიან მომენატრა ცეკვაო...