შუაღამიანზე ლოცვა დიდი ხნის წინ მივატოვე, მაგრამ თუ შემთხვევით უძილობა გამოერია, ფილმისყურებას თავს ვერ ვაღწევ. ბოლო დღეებში გამიმართლა და რჩევებს აყოლილმა მეტნაკლებად კარგი ფილმები ვნახე (სხვებზეც მოგიყვებით მოგვიანებით). დღევანდელ დღეს, მარტინ სკორსეზეს შარშან გადაღებულ და ქართულ ინტერნეტ სივრცეში ბოლო პერიოდში გახმაურებულ ფილზე მინდა გესაუროთ.

      საენციკლოპედიო ინფორმაცია ფილმის შესახებ:

• რეჟისორი: მარტინ სკორსეზე
• მთავარ როლებში: ენდრიუ გარფილდი (ოსკარზე წარდგენილი იყო წელს როგორც ჰაქსოს გმირი), ადამ დრაივერი და პოსტერებიდან ლიამ ნისონი. 
• ჟანრი: ისტორიულ-თითქმისდოკუმენტური დრამა;
• გამოსვლის წელი: 2016

      საუკეთესო კინემატოგრაფიისთვის ოსკარზეც წარადგინეს წელს ფილმი, მაგრამ ამაოდ ლა ლა ლენდს დარჩა იქ ოსკარი (იხ. ოსკარის 2017-ის გამარჯვებულები)

      გახმაურებულიათქო ვახსენე, მაგრამ თავად ფილმს ხმაურის ანტონიმი - "სიჩუმე" (silence) ჰქვია, უფრო ფილმისეული იქნება, თუ ვთარგმნით როგორც "დუმილი". ფილმი მოგვითხრობს, შუასაუკუნეების ბოლოს, იაპონიაში კათოლიკური ეკლესიის მისიონერებზე, რომლებიც ცდილობენ იაპონია გააქრისტიანონ. ფილმის დაძაბული სიუჟეტი მარტვილი იაპონელების და მათი დანჯვით რწმენაშერყეული პორტუგალიელ-ესპანელი მისიონერების დრამაა.

      ფილმიდან კარგად ჩანს, ძლიერი ქვეყნის ტრადიციული მოსახლეობისთვის რა რთულია და პრინციპში, შეუძლებელიც კია, ქრისტიანობის მიღება. იქ არც თავისუფლებაა ისეთი, როგორც ქრისტიანები უხსნიან და არც ჭეშმარიტებაა ერთი და ურყევი, ასეთ დროს სასოწარკვეთა გარდაუვალია და ამიტომ ელოდებიან მისიონერებიც ხილულ სასწაულს და მხოლოდ იმის იმედადღა რჩებიან. მდუმარებაც ამიტომ ჰქვია ფილმს - აშკარაა, აქ უფლის მუდმარება იგულისხმება, რომელიც, ჩემი აზრით, სულაც არ დუმდა და ყოველი განაკუთრებული განსაცდელის დროს, სწორედ უფალი ჩნდებოდა მთავარი გმირის გვერდით, თან ისეთი სახით, რომელსაც ვერც კი წარმოიდგენდა. სულ ბოლო კადრში კი, მამა ალეხანდროც (მთავარი გმირი) აღიარებს, რომ უფალი დუმდა, მაგრამ მხოლოდ იმიტომ რომ პადრეს არ ესმოდა მისი ან იქ ეძებდა, სადაც არ იყო (როგორც პრინციპში ხშირად ხდება ხოლმე). ფილმი მართლაც დაძაბულია და მთელი ორსაათნახევრის განმავლობაში მქონდა იმედი გამოდარების. შედეგს არ გაგიმხელთ. ერთი კი უნდა ვთქვა, ფილმი დასრულდა და მქონდა განცდა, რომ მას არ აქვს რაიმე კონკეტული შეტყობინება მაყურებლისთვის. ფართო დიაპაზონის, მრავალი სხვადასხვა საკითხის უზადო წარმოჩენის მიუხედავად, კონკრეტულად, რისი თქმა სურდა სკორსეზეს, ვერ გაიგებთ, იმიტომ რომ ურთიერთგამომრიცხავ პოზიციებს წავაწყდებით, თუკი რომელიმე ეპიზოდზე დაყრდნობით მთლიანად ფილმის მთავარ სათქმელს განვსაზღვრავთ.

      ვინაიდან ახალი ფილმია და ჯერ ბევრს არ უნახავს, მიჭირს საუბარი (სპოილერობა დასჯადი უნდა იყოს!), ამიტომ მოკლედ მოვჭრი - ნახეთ ფილმი და შემდეგ ვიკომენტაროთ.