შენ რომ აქ იყო,

ახლა ვიქნებოდით წვიმის ქვეშ,

ახლა ვიქნებოდით სველი ერთმანეთი...

დავიმახსოვრებდი შენი პერანგიდან

ჩემს თითებში მოხვედრილ

სითბოს სუნს,

წვეთებს,

ნეკნებს...

შენი ზურგის ყველა ხაზს...

დავიმახსოვრებდი ჩემს თვალებში

შენით აციმციმებულ ვარსკვლავებს,

რადგან შენ ხარ სინათლე,

რომელიც ათენებს ჩემს ღამეებს...

შენ დაიმახსოვრებდი

ჩემს თმაში წვიმისგან შეტოვებულ სუნს,

ჩემს სხეულში შეყუჟულ

ბეღურა ჩიტებს,

შენს ღიმილს ჩემს ღიმილში...

დაიმახსოვრებდი

გაწუწულ სინაზეს და

ათრთოლებულ ემოციებს...

გაჩერებულ წამს...

შენს სხეულზე ჩემი გულის ფეთქვას...

....

არ მანაღვლებს სტრიქონებში

ნაცვალსახელების სიჭარბე,

რადგან აქ რომ იყო,

ახლა ვიდგებოდით წვიმის ქვეშ,

სხეულის ყველა უჯრედით სველი,

და დავიმახსოვრებდით,

რომ გვყავს ერთმანეთი...