ხანდახან, იქ გრძნობ თავს

ყველაზე უცხოდ, სადაც წესით,

ყველაზე შინაურად უნდა გრძნობდე...

ან უნდა დადუმდე და იყო ის,

ვინც ხარ, ან ილაპარაკო

ათასი სისულელე,

"დაემსგავსო" სხვებს

და მათ თვალებში

შენი უცნაური აზრებით გამოწვეული

შეშფოთების მაგივრად

კმაყოფილი ფიქრი ამოიკითხო,

რომ "შენც მათნაირი ხარ"...

ჩვენ, ყველას, მარტოობის

სუნი აგვსდის.

გვერდით გვყავს ადამიანები,

რომელთაც ვუყვარვართ და

რომლებიც გვიყვარს, მაგრამ

საკუთარ თავშიც და გულშიც

ყველამ კარგად ვიცით, რომ

მაინც მარტონი ვართ

და მარტო ვიღებთ ჩვენს წილ სიკვდილსაც...

შემიძლია ვთქვა - 

მე აღარც ნერვები მაქვს...

დღეს ხელზე ექიმისგან "გულდასმით"

დარტყმულმა ნემსმა მიმახვედრა,

რომ ამ დაცარიელებული სულით

სავსე სხეულში, ძვლებს მაინც შეძლებიათ

რაღაც იგრძნონ...

ჩემი თავი იმ მეთევზეს მაგონებს,

ტბის პირას რომ ზის საათობით

ანკესით ხელში,

და თევზის მაგივრად

ათასი ჯანდაბა ამოაქვს ხოლმე...

მაგრამ გულის სიღრმეში

რაღაც ოხერი იმედი მაინც რომ უღიტინებს...