ორი ათასწლეული და კიდევ საუკუნის მეთექვსმეტედი გავიდა. ერთი წუთით წარმოიდგინეთ, იმ ხანად რომ დაბადებულიყავით. ალბათ როგორ ხარობდა ქვეყნიერება. პირველად დედამიწა ალბათ ხარებისას შეინძრა და გული აუჩქარდა, როდესაც მოისმინა იესოს სამომავლო განკაცების ამბავი, ხარება ხომ მაცხოვრის ადამიანში სრულად დამკვიდრების დღესასწაულია. რას გრძნობდა მიწა, როდესაც მიდგომილი ქალწული დააბიჯებდა? არ ვიცი. და დღეს შობაა. განცხადება უფლის განკაცებისა. როდესაც გაზაფხულდება მიწის სურნელიც კი იცვლება, როდესაც ყინვისგან გაშეშებულ ფოთლებს მზე მოეფერება, სიცოცხლის სურნელი ემატება, როდესაც დაკარგული ხბო მწყესის ხმას გაიგონებს მეტისმეტი მონდომებით ზმუის და ეძახის, როდესაც ბიცოლაჩემის ხმაზე ქათმები და ინდაურებიც კი მოგროვდებოდნენ ხოლმე, რას იგრძნობდა დედამიწა როდესაც თავის შემოქმედს მიიღებდა? როდესაც თავის შემოქმედს იმით შემოსავდა, რითიც საუკუნეებით ადრე თავად შემოქმედმა შემოსა ადამიანი? რას გრძნობდა მიწა, როცა უყურებდა როგორ იქცა შემოქმედის ერთადერთ თავშესაფრად? რას გრძნობდა მიწა შობის დღესასწაულზე?!

      და დღეს შობაა და მე არ ვიცი რას ვგრძნობ, რას ველი, მაქვს თუ არა რაიმე ღირებული უფალს რომ დავახვედრო, შემიძლია თუ არა შევმოსო და თავშესაფარი მივცე მას.

ქრისტეს შობას გილოცავთ!

მოუსმინეთ:

• საშობაო მინიატურა