რამდენიმე საათის წინ ან შეიძლება სწორედ ამ წუთებშიც, შვიდი წელი გავიდა იმ მომენტიდან, როცა სკოლაში, ჩვენი კლასისთვის ბოლო ზარი დარეკეს. გვახსოვს, იმ დადგმაზე, მაიკო მასწავლებელს ვთხოვეთ - მას, დაგვირეკეთ ბოლო ზარი. იყო ცრემლები, იყო ღიმილი, სიცილი, კისკისი, მხიარულებაც, ცოტა იუმორი და ბევრი მოგონება, მაგრამ ნებისმიერ შემთხვევაში, იყო სითბო და სიყვარული - ეს ხდიდა იმ დღეს განსაკუთრებულს. გიმნაზია უკვე აღარ ერქვა, სტატუსით ოფიციალურად უკვე საშუალო სკოლა იყო, მაგრამ ცა და მიწა გადაივლის და ის მაინც გიმნაზიად დარჩება ჩვენს გულსა და გონებაში.

      გუშინ კიდევ ერთი წელი გავიდა გამოსაშვები მოსწავლეებისთვის და ქალაქები თუ სოფლები აფრიალდნენ თეთრი პერანგებით. მე კი საკუთარ სკოლას ვიხსენებდი და ბოლო ზარს. ნოსტალგიის მუდმივ განახლებაზე, ერთხელ უკვე დავწერე, ახლა ყველაფერი დავიწყოთ თავიდან.

      ფოტოები ჩვენი კლასის ყოველი სასწავლი წლის დასრულებისას არის გადაღებული.

პირველი კლასი

მეორე კლასი

      უცნაურია, მაგრამ ვერ მოვიძიე ჩემს არქივებში ((

მესამე კლასი

მეოთხე კლასი

მეხუთე კლასი

მეექვსე კლასი

      ამ წელს ორი ფოტო გადავიღეთ, მაგრამ მაინც ვერ მოვხვდით ყველანი, ვიღაც სულ აცდენდა

მეშვიდე კლასი

მერვე კლასი

მეცხრე კლასი

მეათე კლასი

მეთერთმეტე კლასი

      ჩვენმა ფოტოგრაფმა, რატომღაც გადაწყვიტა რომ ფოტოშოპი ნასწავლი ჰქონდა და ასეთი შედევრი შექმნა

მეთორმეტე კლასი

      აქ ფოტო აღარ გადაგვიღია, უკვე მოვდიოდით და ბევრი ემოცია მოგვქონდა.

      მასწავლებლების ამბავს არ იკითხავთ. ფოტო გადაღებულია 2006-2007 სასწავლო წლის ბოლოს, 2007 წლის მაისში:

      რაც შემეხება კონკრეტულად მე, ყველაფერი დავიწყოთ ისევ თავიდან: