ხუთი საათია გამთენიის...

აღარ მიკვირს, ჩვეულია...

ღამის ძილს ვდარაჯობ...

სიჩუმეში ისევ უხმაუროდ გაისმის

ჩემი გაცრეცილი სუნთქვა...

როგორ მოვიტყუო,

არ მცივათქო,

როცა ხელებიდან

ლურჯი ვენებიც კი სიცარიელეში გაიკრიფა...

როგორ მოვიტყუო,

რომ ყველაფერი გენიალურადაა,

როცა ყელში ცრემლები კი არა,

ცხოვრება მეჩხირება...

როცა ჰაერის ნაკლებობისგან

ნეკნები მტკივა და

თანდათან სიზმრისეულ ლანდს ვემსგავსები...

არ მიყვარს ტყუილები.

დამრჩა მხოლოდ კლავიშები,

ისეთივე შავ-თეთრი,

როგორიც გადაბმული ნოტები,

ხაზებზე აცმული,

დილის ნამივით...

ერთ კუთხესთან მდგარი მოლოდინი,

და ბევრი ნატვრა,

მიწერილი ვენების კედლებზე...

რამდენი ხანია,

ფანჯარასთან ჩიტებიც აღარ მოფრენილან...

აგვიანებენ დაბრუნებას შორეული ქვეყნებიდან...

ისევ მომეტებული ემოციები,

თავს ყულფში მაყოფინებს და მახრჩობს...

უპასუხისმგებლო ფიქრები,

რომელთაც არეულობა მოაქვთ...

კლანჭებს მასობს რაღაც გამოუთქმელი...

დიახ, მე არ ვწერ ლექსებს...

აქ არც სიბრძნეა,

არც სიახლე,

არც რითმა,

არც არაფერი...

არაფერი...

გარდა უკიდეგანო ემოციების გამოხატვის

უსუსური მცდელობისა და

არარაობა სიტყვებისა...

ეს ჩემში შეშლილის ნაბოდვარია...

დაათენდათ ფიქრებს...

ღამე ფანჯარაში გაპარულა...

ჩვეულებისამებრ,

დღესაც სიცარიელეში დავიკარგები,

და მერე,

სევდით ისევ თავს ჩამოვიხრჩობ.