როცა გულის ხმაური არ გაძინებს,

როცა თითებს შორის ნაპრალებში

მთვარის შუქიც ვეღარ აღწევს..

როცა ოთახი მონატრებით ვეღარ სუნთქავს..

როცა სისხლში გარეული ფიქრები

ვენიდან ვენაში ინაცვლებენ..

მოგონებები პულსში ფეთქავენ და

ისევ ხედავ გადამფრენ ფრინველებს,

მიუხედავად იმისა, რომ ღამეა..

მიფრინავენ სადღაც..

-მდე -ს გარეშე...

აკვირდები ფარდას და იცი,

რომ ქუჩაში გამვლელმა

შეიძლება შენი სილუეტი მაინც დაინახოს..

გინდა გრძნობები გამოხატო..

როიალი გახსენდება..

მერე რა, რომ ღამეა და სძინავთ..

შენ ხომ გინდა..

(თავისებური ეგოიზმუკაა..)

კლავიშებზე თითების თამაშს იწყებ..

ერთმანეთს მიჰყვება გადაბმული ნოტები..

"fur Elise"-დან "მთვარის სონატის" ბოლო აკორდამდე..

საათი ოთხისკენ იწევს..

ჯანდაბას.!!

და თეთრია ღამე...