დგება ხოლმე დღეები,

როცა ნულდები...

არც პლიუსი გიწერია,

არც მინუსი...

მოხაზული ცარიელი სივრცე ხარ,

არც კენტი,

არც ლუწი...

დაღლილობისგან ნეკნები გტკივა,

ცხოვრების ნაპასებით

ფილტვებში დაგროვილი მოგონებები,

გაცრეცილი სუნთქვა,

რომელსაც ლანდი გასდის...

დაწყვეტილი ნერვების გროვა,

არსებობასა და

არარსებობას შორის გაჩხერილი ყოფა...

მომსკდარი ფიტულიზმი...

მიჰყვები ქუჩას ხელის ცეცებით,

ქარი ფრთებს შლის,

და მისი ფრთხიალი

შენც მიგახვეტავს,

როგორც ქუჩაში დაბნეულ მტვერთაგან ერთ-ერთს...

ლანდს ემსგავსები,

სილუეტს,

რომელიც უკან მოგსდევს

და მელანქოლიას ეძახიან...

მხოლოდ საკუთარი გულისცემა გესმის,

სხეულს ეხეთქება მისი ვიბრაცია...

მაინც მიდიხარ,

სიარულისგან ვეღარც ქუსლების ტკივილს გრძნობ,

ოღონდ გააღწიო,

სინათლე დაინახო ბოლოს და ბოლოს...

ყოველი კუთხედან

საკუთარი ბავშვობა გიმზერს,

სადაცაა ტირილს დაიწყებს,

მისი ხმა კი,

ექოსავით გაისმება შენს ყურებში...

როგორ არ გინდა ცრემლები დაუნახო...

რომ შეგეძლოს,მის მაგივრად იტირებდი...

მაგრმ ერთად გაქრა ყველა ემოცია,

მოხაზული ცარიელი სივრცე ხარ...

მაინც მიდიხარ...

მთავარია, რომ არ ჩერდები...

შენს თავს თვითონვე ვერ მიატოვებ...