უილ სმიტი შესანიშნავი მსახიობია, მისი ფილმები ძალიან მომწონს. ისეთი ტიპია დრამატულ სიტუაციაშიც, რომ გაგეცინება. ჩარლი ჩაპლინს ან რომელიმე სხვა კომიკოსს არ შევადარებ, რადგან ეს ადამიანი სრულიად განსხვავებული ტიპაჟია და ჩემი აზრით ძალიან მაგრად ასრულებს თავის როლს ყველა ფილმში. განსაკუთრებით კი ის ფილმი მიყვარს, რომელზეც ახლა უნდა ვისაუბრო - მე, რობოტი.

     მე, რობოტის რეჟისორი ალექს პროიასია წიგნის წაკითხვის შემდეგ უფრო დავაფასე ეს რეჟისორი, მისი ხედვა და ფანტაზია. მაგარი რეჟისორი აღმოჩნდა, რომელმაც უფრო საინტერესო და კარგი საყურებელი გახადა ფილმი. აქამდე წიგნი არ მქონდა წაკითხული, კინო კი ძალიან მიყვარდა. იმდენჯერ მქონდა ნანახი სულ ზეპირად მახსოვდა ყველა დეტალი ყველა სიუჟეტი და პერსონაჟის სახელები. ვისაც ფილმი გინახავთ, ვის დაავიწყდება დეტექტივი სპუნის გამოძიებები და ფიქრები იმის შესახებ, რომ რობოტსაც კი შეუძლია დაარღვიოს კანონები და ჩაიდინოს დანაშაული, ანუ მოკლად კაცი, ან გაძარცვოს. თავიდან ხომ ყველას სასაცილოდაც არ ჰყოფნის ის ფაქტი, რომ მას სჯერა რობოტებს არ უნდა ენდო და ეძებს მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში დამნაშავე რობოტს. ფილმში ის იპოვის კიდეც რობოტს, რომელიც არ რეაგირებს ადამიანის ბრძანებაზე და არ იცავს არცერთ კანონს რობოტიქსიდან.

     1. რობოტებს არ შეუძლიათ რამე დაუშავონ ადამიანებს.

     2. რობოტი უნდა დაემორჩილოს ადამიანის ყველა ბრძანებას, თუ ეს არ ეწინააღმდეგება პირველ კანონს.

     3. რობოტს შეუძლია თავი დაიცვას თუ ეს არ ეწინააღმდეგება პირველ და მეორე კანონებს.

     წიგნი საერთოდ არ გავს ფილმს, სულ მცირე დეტალითაც კი. მხოლოდ სამი კანონი წერია დასაწყისში და ფილმის სიუჟეტისგან ძალიან განსხვავდება. წიგნში ვხვდებით ჟურნალისტს, რომელიც უკვე დაბერებული რობოტფსიქოლოგისაგან იღებს ინტერვიუს. აინტერესებს ყველაფერი რაც მისი მუშაობის დროს გადახდა "იუ ეს რობოტიკსს". წიგნში ამაოდ ვეძებდი დეტექტივ სპუნს, რომელიც ეცდებოდა გამოეძიებინა რობოტის ჩადენილი დანაშაული. ამაოდ ვეძებდი, თუმცა მთლიანობაში წიგნით მაინც ვისიამოვნე. ბევრი მახალისა, ბევრი რამ მასწავლა და ბევრად დამაინტერესა.

     მიუხედავად იმისა, რომ ნამდვილად ეტყობა მეცნიერის დაწერილია და პირდაპირ საუბრობს ისეთი ტერმინებით, რაც ბევრისთვის გაუგებარია მაინც ძალიან კარგად იკითხებოდა. თავიდან ისე დავიწყე, ძალიან პესიმისტურად განვეწყვე, როცა ტერმინები წავიკითხე. ვიფიქრე ამის გაგრძელება არ ღირდა, რადგან მაინც ვერ გავიგებდი, თუმცა ვერ მოვწყდი. საინტერესოა ძალიან და რობოტფსიქოლოგი აღწერს თავის კარიერაში მომხდარ უცნაურობებს. ყვება დონოვანსა და პაუელზე, რომელსაც რამდენიმეჯერ არ გაუმართლათ და კინაღამ ჩაუვარდათ საქმე რობოტის გაუმართაობის გამო კოსმოსში. იმაზე მეცინებოდა, როცა რობოტი ადამიანებს მიმართავს, რომ მე უფალმა შემქმნა და არა თქვენ, მე უფლის მოციქული ვარ და მხოლოდ მას ვემორჩილებიო.

     წიგნის კითხვის დროს ასეთი რობოტები მქონდა წარმოდგენილი გონებაში და ისე მივსდევდი სიუჟეტს, მაგრამ ნომრებით სულ არ იყვნენ ერთმანეთის მსგავსნი. ნს-2, დვ-2, ქიუთი და ა.შ.

     რობოტფსიქოლოგი ასევე იმ ამბავსაც ჰყვება, როგორ მოუვიდათ შეცდომა რობოტის აწყობის დროს და რობოტმა ადამიანის ფიქრების წაკითხვა დაიწყო. ეს უჩვეულო მოვლენა იყო და ძალიან საინტერესოც, კითხულობდა აზრებს, მაგრამ ადამიანს არ ეუბნებოდა იმას, რაც შეიძლებოდა სიმართლე ყოფილიყო. მასში კანონები მკაცრად იყო ჩადებული და მხოლოდ იმას იძახდა, რისი მოსმენაც მას სურდა.

     მისი სიუჟეტი არ მოგაწყენთ ნამდვილად, მაგრამ წიგნი მართლაც განსხვავდება ფილმისგან და ამაში თქვენც დარწმუნდებით, როცა წაიკითხავთ. აიზეკ აზიმოვი, რომ შესანიშნავი ფანტასტიკია ამაში ნამდვილად დავრწმუნდი და ერთ სიამოვნებად ღირდა მისი წიგნის წაკითხვა.

     ჯერ არ დამიმთავრებია კითხვა. წიგნს მე, რობოტი ქვია, მაგრამ მასში "მარადისობის აღსასრულიც" შედის და ისიც არანაკლებ საინტერესოა. რომ დავამთავრებ კითხვას აუცილებლად დავწერ მის შემდეგ წიგნზეც. მან გამიფართოვა უფრო ფანტაზია, მომავლის შეგრძნება და მომავალში გადავვარდი რამდენიმე დღის განმავლობაში. მარადისობის აღსასრულით კი მარადიული გავხდი და დროში ხეტიალი დავიწყე. დამიჯერეთ ეს სასიამოვნო შეგრძნებაა, როცა აკვირდები გარედან რა ხდება 432-ე საუკუნეში, ან 50 000-ეში.

აიზეკ აზიმოვი მეცნიერებისა და ფანტასტიკის ჟანრში უდავოდ უძლიერესია. ამის შემდეგ თუ ვიშოვე მის სხვა წიგნსაც წავიკითხავ სიამოვნებით. ♥