ტკბილხმოვანებას დავაბრალო, თავმდაბალი კაცის იმიჯი არ მაძლევს მაგის საშუალებას. თან, ვფიქრობ, რეალობასთან უფრო ახლოს იქნება, თუ ვიტყვი, რომ პეპელა სააბაზანოში, იმ ერთადერთი ნათელი წერტილის გამო შემოფრინდა, რომელიც საშხაპის თავზე ანათებდა.

      სიმღერაში გართულს, ხელზე პატარა, მაგრამ არა გასლიკულ-გალეული, საკმაოდ ჩაპუტკუნებული პეპელა დამაფრინდა. ფერზე შევატყვე, რომ ნათურაზე გაზრდილი, მოვლილი, კაი ოჯახიშვილი პეპელა იყო. ხელზე დამაფრინდა და გმირულად, ნაბიჯ-ნაბიჯ გაემართა სიცოცხლის წყაროსკენ. შავი თვალები ჰქოდა და ეს იყო ერთადერთი შავი წერტილი, მის ნათელ სხეულზე, რომელიც, ნათურასთან მიხელოებისთანავე ალბათ ინთებოდნენ. სიმღერას თავი დავანებე და პეპელას შეუსაბამოდ ბავშვური სისასტიკით გავუმასპინძლდი. წყლის ნაკადი ჯერ მცირე დოზით გადავუღობე გზაზე, შემდეგ, ფეხები კარგად დაუსველდა და აქ უკვე საქმეში ფრთებიც ჩაერთო. მერე ხელი უფრო დაბლა დავწიე, რომ დაბრკოლება გამემძაფრებინა. პეპელა არ ნებდებოდა, იდაყვს ამოცდა და მხრებისკენ მოიწევდა, საბოლოოდ წყლის ძლიერმა ნაკადმა, ფეხქვეშ მოსაჭიდი გამოაცალა, სიცივეში ორთქლით გაჟღენთილმა ოთახმა, თავიდანვე დაუმძიმა ფრთები, და ... პეპელა იატაკს დაენარცხა.

მინდვრად დაგიჭერ პეპელას, თუ გამოდგება მარაოდ, ჩამოგაფარებ სახეზეეე, და მზისგან დაააგიფაარავოო ♪♫♪♫ - გავაგრძელე ღიღინი.

      ცოტა ხნის შემდეგ მოვტრიალდი და პეპელა ფარდაზეა ასული, მეტად მშრალი და ნაკლებად ბოროტი ფეხმოსაჭიდი უპოვია.

      გინახავთ პეპელა როგორ იმშრალებს საცეცებს? კატის პირისბანვით ვის გავაკვირვებ ახლა, მაგრამ კალია მინახავს, ფუტკარიც, გაგიკვირდებათ და ქილაში გამომწყვდეულ კოღოსაც კი დავკვირვებივარ ერთი წვეთი სისხლის შემდეგ როგორ იწმენდდა ხორთუმს, მაგრამ პეპელა პირველად ვნახე. დიდი მონდომებით ჩამოიწმინდა ხელ-ფეხი, დაიფერთხა ფრთები და ყოველგვარი გეგმა A და გეგმა B-ს გარეშე გაემართა სინათლისკენ. (მოკლედ, ამ პეპელამ სიმღერა არ მაცადა). მიფრინავს, ავიდა ნათურამდე, გარშემო შემოუარა, ის-ისაა უნდა მიეახლოს რომ ჭერზე ფეხი გაუსრიალდა და კედელს მიენარცხა. კედელი სველია, მთლიანად დანამული. პეპელა ცურდება, რასაც მაღლა მიიწევს, ორ იმდენს ქვემოთ ჩამოდის. ზუსტად საშხაპის თავზეა, ამიტომ ორთქლი კიდევ უფრო ასუსტებს. თვალში წყალი ჩამესხა და მოვტრიალდი. როცა გავახილე, პეპელა იატაკზე ეგდო და აფრენას ცდილობდა. დავიხარე და თითი შევუშვირე. პირველად იუარა, გაიწია. მერე თითი გავიმშრალე და როგორც იქნა ამოცოცდა. ავწიე მაღლა და ის აფრინდა, არ გამოუვიდა და მოწყვეტით დაეშვა ძირს. ვიდრე დაეცემოდა, ისევ დავიჭირე, ამჯერად ხელის გულით და კარგი ფრენბურთელივით ფარდის მიღმა გადავაფრინე.

      ზემოთ ვიყურები. უკვე 5 წუთი გავიდა. ნუთუ მოკვდა? ეჰ, საწყალი პეპელა. ზუსტად მაშინ გავიფიქრე - ხვალ რამეს დავწერ მაგ პეპელაზე.

და სიყვარულთან თამაში დელიაააა, სასტიკად აკრძალულიაა დეეელიიიაააა ♪♫♪♫.

      უცბად იატაკზე ნაცრისფერი სილუეტი გამოჩნდა, ჩემი ჩრდილი არ იყო. ავიხედე და პეპელა ნათურის გარშემო დაფრინავს, გარშემო უვლის ბედნიერი და სრულიად განათებული, აღარც ორთქლი აშინებს, აღარც წყალი. დაფრინავს, დაფრინავს, ის ცოცხალია. მისი ბედნიერება მეც გადმომედო და უაზროდ ვიღიმოდი ჭერში მზირალი.

      ახლა უფრო ხალისიანი ღიღინის დრო იყო.

* * *

      აბანოდან გამოსულმა ინსტიქტურად ჩავაქრე შუქი და გამოვხურე კარი.

      15 წუთის შემდეგ შებრუნება მომიწია.

      თვალგახელილილი პეპელა უსულოდ ჩასჭიდებოდა ფარდას, აღარ ინძრეოდა, მოკვდა.

ასეა, სიცოცხლის წყაროს გარეშე კვდები ადამიანიც, თორემ, რაა კაცთა სიბოროტე? რაა ცხოვრების შეჭირვებები?