მატარებლის სადგურზე მივედით.

- გამარჯობა, მატარებელი მალე მოვა?
- 7 საათიანი ჩამოივლის ახლა.
- დიდი მადლობა. ბილეთი თქვენთან უნდა ვიყიდო?
- შეგიძლია ჩემთან იყიდო, შეგიძლია მატარებელში აიღო.
- თქვენთან ვიყიდი.
- ნება შენია.
- ორი ბილეთი მომეცით!
- სოხუმამდე? - იხუმრა მოლარემ.

სიტყვისუთქმელად გავუღიმე, გამოვართვი ხურდა და ორი ბილეთი. ბაქანზე გავედით და მატარებელს დაველოდეთ. როგორც ვფიქრობდი, ბაქანზე რამდენიმე ადამიანიღა იდგა, ჩვენც რაოდენობა შევავსეთ და გვერდით დავდექით. გამვლელ-გამომვლელი ინტერესით გვათვალიერებდა, ვერავინ გვიცნო და ალბათ ამის გამო. შენ იცინოდი და მეც ბედნიერი ვიყავი, შენ რომ იცინოდი. არ მახსოვს, მგონი რაღაც ბოთლით ფეხბურთიც ვითამაშეთ. არც შენ გახსოვს? კარგი, არაუშავს, მთავარი ეგ არ არის!

მოვიდა მატარებელი და ჩვენც ავედით რომელიღაცა ვაგონის რომელიღაცა კარიდან. დასაჯდომი ადგილი არსად იყო. მალე ჩავალთო, ორივემ გავიფიქრეთ და კუთხეში, სკამებისგან დაცლილ ადგილას, ფანჯარას მივეკარით და ვუყურებდით მზე როგორ გვეცლებოდა ხელიდან. მერე სოფლის სურნელით ვტკბებოდით და აი, წვიმაც დაიწყო. ჰო, წვიმა დაიწყო და შენ ისევ ბედნიერი იყავი. მე გარეთ ხელი გავყავი და დავისველე, მერე სველი ხელი სახიდან თმები გადაგიწიე და ლოყებზე წვიმის წვეთები დაგრჩა. მერე იმ წვეთებში შენი ღიმილის და თვალების ბრწყინვალება ერთად აკიაფდა და მე ისევ ბედნიერი ვიყავი.

ამ ამბიდან წლები გავიდა, დღეს არც წლისთავია და არც რამე მსგავსი. უბრალოდ წვიმდა და მე ფანჯარასთან ვიდექი წუთით. მომაგონდა ეგ ღიმილი და ბედნიერებით გამითბა გული.