ვერაფერსაც ვერ ვხვდები და ვერაფერიც ვერ ვიცი გარდა გრძნობებისა, რომლებმაც ჩემი დახრჩბა დაიწყეს..

     ლამაზისეულია ყველაფერი და ამ სილამაზის მიღმა იმდენი სიმახინჯეა, რომ დაინახო გულისრევით მოკვდები

     ეს იასამნებს ჰგავს - ხელს გაიშვერ, მოწყვეტ და მომიტან, მე კი ბედნიერი ქილაში ჩავრგავ, მაგრამ რამდენიმე დღეში იასამანი დაჭკნება და წყალი აყროლდება... კარგად შეგრძნობილი სურნელი უკვალოდ გაქრება და სევდას დამიტოვებს

     ასე ვუფერულდებით და ასე ვქრებით ადამიანები...

     უშედეგოდ... უალერსოდ... უგრძნობლები თითქოს მიწამ მისაღებელი მიიღო და ეგაა... მხოლოდ მიწა სარგებლობს ჩვენით და მრავლდება...

     მეჩქარება, იმ მისტიურ მხარეში მეჩქარება, სადაც იასამნები არასდროს დაჭნებიან.. სადაც მცურავი ვეებერთელა ყვითელი მზე იქნება დიდად გამოშლილი ხელებით, რომ ხშირად ჩამეხუტოს და გამათბოს.. წვიმის წვეთები... ჰო, წვიმის წვეთები რომლებიც ჩემთვის იცეკვებენ.. მე კი მათი ნაწილი ვიქნები, ატმისფერკაბიანი პატარა გოგონა გრძელი რიჟა ნაწნავებით სულში რომ ჩავიკრავ ყველას და დავივიწყებ რომ არსებობს რაღაც, რაც ადამიანის სულებს ტკივლს ჰგვრის..

     არადა, ჩვენში რომ ვთქვათ, დროებითი წარმავალი იასამნებიც ლამაზია... მოცეკვავე დროებითი წვიმის წვეთებიც მიწის სურნელებას რომ გვჩუქნის... და მეც... გაზრდილი, ჩემს ოცნებას ჩაბღაუღაუჭებული, ქალობას მიკაკუნებული ბავშვი... უატმისფერო ჭრელი კაბით, მოკლე შავი თმით...