კარგია, კარგი... დილით რომ იღვიძებ და არაფერი გექაჩება გულზე...მითუმეტეს მაშინ, როცა ჯერ კიდევ დაძინებამდე ათასი რამ გაწუხებდა. მთელ სამყაროსთან იყავი გულწრფელი და ამას სველი თვალებით ამტკიცებდი... მაგრამ თენდება მშვენიერი დილა, გულმშვიდი, სულწყნარი, ნერვებდასვენებული და სუნთქვათავისუფალი. ახლა ვცდილობ გავიხსენო ის, რისი დაწერაც წუხელ მინდოდა ყველაორგანოშეწუხებულობისას, მაგრამ ვერ ვიხსენებ, არა და  გულში დანაგამყრელი სიტყვები ჩანდა სიბნელეში და მარტოობაში.

       არა, არავინ ხართ ჩემი გულწრფელობის ღირსი, ვერ "აფასებთ", ვერ იგებთ და ბავშვურ სისულელედ აღიქვამთ. მე კი, ურთიერთობის შენარჩუნების ერთადერთი მსურველი, ვეჭიდები თოკს, რომელსაც თქვენ წუთობრივად და წამობრივად ასუსტებთ. და ბოლოს, ეს თოკი ისევე წყდება, როგორც ჩემი მოთმინება და მონდომება. არასდროს გაგიგიათ, დაიჭირე წამიო?! ეტყობა არა :) ის წამი უნდა დაგეჭირათ, როდესაც მთელი ემოციები, ფიქრები, სურვილები გადმოვყარე გულში არსებული შავი ყუთიდან და მაგიდაზე გადმოგილაგეთ, ცხვირწინ დაგიდეთ და გულწრფელობის არომატიც გაგრძნობინეთ. მაგრამ  ვერც ყნოსვა გივარგათ და ვერც რეფლექსები გაგაჩნიათ. ზამთრის ღრმა ძილს მიეცემით , თითქოს გამოღვიზებისას ისევ ის გაზაფხული დაგხვდებათ... გაზაფხული დაგიდგებათ, მაგრამ ისევ ის არა, უკვე სხვა იქნება. სხვა სახიტ, თვალებით, გრძნობებით და ემოციებიტ. შეიძლება უფრო ლამაზი სეზონი დადგეს, მაგრამ იგივე არ იქნება, მე არ ვიქნები :)

       თურმე ღირსები ხართ ჩემი პირდაპირობის და ემოციების ამოფრქვევის, რადგან, როდესაც ამას ვეღარ მიირებთ, მოგენატრებათ და თბილი ღიმილით და ციმციმა თვალებით მაინც გამიხსენებთ :)))

23.06.2014

10:30

ილიაუნის ბიბლიოთეკაში, გამოცდამდე ნახევარი საათით ადრე :)