ერთ ძალიან ჩვეულებრივ გაზაფხულის დილას, როცა ჩვეულებისამებრ უნივერსიტეტში მივდიოდი, როგორც ყოველთვის ტრამვაიზე მაგვიანდებოდა, ამიტომ ჩემებური "უჩქარესი" ტემპით გავემზადე (არადა ყველა პირობა მაქვს იმისთვის, რომ არ დავაგვიანო, შემიძლია წინასწარ ინტერნეტში შევამოწმო როდის იქნება გაჩერებაზე ტრამვაი და რაც მთავარია გაჩერება ზუსტად საერთო საცხოვრებლის გვერდზეა). ჩაი მოვიმზადე და რა თქმა უნდა ვერ მოვასწარი დალევა, ამიტომ კიდევ ერთხელ შემომჩივლა ჩხრიალით, როცა ნიჟარაში გადავუძახე : "ასე რატომ მექცევიო"! მაგრამ ამაზე ფიქრის დრო არ მქონდა, ამიტომ ოთხი კარი სიჩქარეში უკან მოვიტოვე და ლიფტი გამოვიძახე... აი უკვე მე-7 წუთი იწურება და მასთან ერთად ჩემი მოთმინებაც, მაგრამ ლიფტი არ ჩანს...

     დღეს როგორც არასდროს ისე გამიმართლა, გავიფიქრე და საკუთარი თავის, უფრო მეტად კი საკუთარი ფეხების იმედად მე-17 სართულიდან ფეხით დავეშვი. მე-16, მე-15... მე-9... მე-5ზე უკვე თავბრუ დამეხვა ჩქარი სიარულისა თუ ყოველ სართულზე გაკეთებული მიხვევ-მოხვევებისგან. ფაქტობრივად ჩავბზრიალდი პირველ სართულზე.

     როცა მეგონა რომ ფინიშს მივაღწიე, წინ კიდევ ერთი "პატარა" დაბრკოლება მელოდა. საცხოვრებლის შემოსასვლელ კარებთან როტვეილერის სახით ეს "პატარა" დაბრკოლებაც გავიცანი. ვიღაც ჭკუათმყოფელმა შემოსასვლელ კარებთან მიაბა და ჩემდასაუბედუროდ სწორედ შიდა მხარეს.

     ვდგავართ ასე ერთმანეთის პირდაპირ მე და ეს ვაჟბატონი (სქესის დადგენა არც მიცდია, თუმცა რატომღაც გადავწყვიტე რომ მამრობითი სქესის წარმომადგენელი უნდა ყოფილიყო).

- შენ შეძლებ ამას! სხვა გზა არც გაქვს პრინციპში!

     შევძახე საკუთარ თავს გასამხნევებლად და გავემართე წინ. რა მისმა თეთრმა კბილებმა გამოანათეს, წარმოვიდგინე როგორ ჩამავლო კბილები და მზერით წინასწარ მოვეფერე ფეხს. როგორც კი გადავდგი ნაბიჯი, ვაჟბატონმაც გამოიწია და ჩემ მიერ გადასალახი ტერიტორიის ოკუპაცია მოახდინა. ჩემი მოძრაობების გამეორება დაიწყო და რომელ მხარესაც არ გავიწიე, ისიც გამომყვა. როცა უკვე დაიღალა ცეკვის მსგავსი მოძრაობებისგან პირდაპირ კარებთან დაწვა. ახლა უკვე ყველა იმედი გადამეწურა იმის, რომ მშვიდობიანად გადავლახავდი ამ დაბრკოლებას.

     შეხედავ, ისეთი მიამიტი მზერა აქვს, რომ თითქოს არ უნდა იყოს მტრულად განწყობილი, მაგრამ მისი ე.წ. ღიმილი და კბილების ბრწყინვალება მაშინებს ცოტა არ იყოს.

- ცუგა, გამიშვი რა, ძალიან გთხოვ! მეჩქარება ძალიან, არ შეიძლება ჩემი დაგვიანება დღეს.
აღმომხდა წუწუნით.

- შენ ქართული არ გეცოდინება ცუგა, Proszę bardzo bardzo...

     და იგივე პოლონურადაც გავუმეორე. არა, არ იძვრის ადგილიდან. შემდეგ გავიფიქრე მეგრულადაც ხომ არ გავუმეორო-მეთქი და ამ ფიქრისგან გამეცინა ჩემს თავზე.

     ამ დროს მოვიდა ჩემი იტალიელი(უნდა აღინიშნოს, ძალიან სიმპატიური) მეზობელი. რა გვნახა მე და ცუგა, მიხვდა ჩემს გასაჭირს და პრობლემის მოგვარებას ღიმილით შეუდგა (რა ღიმილი აქვს!)

     ცუგას მის დანახვაზე თვალები გაუბრწყინდა, როგორც ჩვეულებრივ გოგონებს უბწყინავთ ხოლმე თვალები როცა მას ხედავენ. არცთუ ისე აღფრთოვანებული ფაქტით, რომ ცუგას სიმპატიური იტალიელის დანახვა გაუხარდა,წარბაწეული დაველოდე მოვლენების განვითარებას. როგორც აღმოჩნდა ცუგა მდედრობითი სქესის წარმომადგენელი ყოფილა! აი თურმე რა ყოფილა?! კონკურენტი! ამ ფიქრებისგან მე თვითონ მეცინებოდა. ზემოთაღნიშნული "წყვილის" დაკვირვებაში სულ გადამავიწყდა დრო და ის ფაქტი ვერც კი შევნიშნე, რომ გზა თავისუფალი იყო, სანამ ამ სიმპატიურმა ახალგაზრდამ ღიმილით არ მანიშნა გზა თავისუფალიაო.

     მე მადლობის გადახდას ძლივს მოვაბი თავი და წამებში მოვწყდი ადგილიდან. ტრამვაიზე რა თქმა უნდა დიდი ხნის დაგვიანებული მქონდა, იმდენად დიდი ხნის, რომ უკვე მეორემ თუ მესამემ ჩაიარა ჩემს წინ.

     რამდენიმეწუთიანი ლოდინის შემდეგ რიგით მერომელიღაცე ტრამვაიში ავედი. ჩემი „იღბლიანი“ დღე ამით არ დასრულებულა, როგორც აღმოჩნდა ბარათი დამრჩა, რისი საშუალებითაც ჩვეულებრივ ბილეთს ვიღებ ხოლმე. რვა თვის განმავლობაში თუ კონტროლიორი სულ ერთხელ ვნახე და ისიც შორიდან, რაღა ახლა მოუნდება გამოჩენა-თქო გავიფიქრე. გაფიქრება მოვასწარი და ტრამვაიში არსაიდან გამოჩნდა კონტროლიორი.

- აშკარად ძალიან მიმართლებს!

     გავიფიქრე და დავიწე ტექსტის მომზადება, როცა ჩემი ჯერი დადგებოდა. თუმცა უკვე იმ ფაქტსაც შევეგუე, რომ თვისბოლოსთვის შემორჩენილი თანხის დაახლოებით 80% უნდა გამეცა. უკვე დავემშვიდობე ტკბილეულსაც მინიმუმ ერთი კვირით და იმაზე ფიქრმა, რომ ნაყინს ერთი კვირა ვერ დავაგემოვნებდი, ცოტა შემაშფოთა.

     ჩემდასებდნიეროდ, ვიღაც ერთი ჩემნაირიც აღმოჩნდა ტრამვაიში, რომელსაც ჩემზე მეტად „გაუმართლა“ და კონტროლიორი სწორედ მას მიადგა პირველი. სანამ კონტროლიორი და მგზავრი არკვევდნენ თავიანთ საქმეებს, გაჩერების დროც მოვიდა და მოჩვნებითი სიმშვიდითა და თავდაჯერებულობით ჩავედი. ვინ იცის სწორედ ამ მოჩვენებითმა სიმშვიდემ გაჭრა თუ არა, მაგრამ გადავრჩი.

     ამჯერად მეტი უსაფრთხოებისთვის ფეხით მგზავრობა გადავწყვიტე და სულ რაღაც 1 საათის დაგვიანებით გამოვცხადდი უნივერსიტეტში. ალბათ გაინტერესებთ ბოლოს და ბოლოს როგორი იყო ამ ყველაფრის ფინალი და ის, თუ რისთვის მომიწია ამ დაბრკოლებების გადალახვა.

     ჩემს გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა, როცა კარები შევაღე და სრულიად ცარიელი უნივერსიტეტი დამხვდა. მხოლოდ ერთადერთი დაცვის თანამშრომელი მოძრაობდა, რომლის ღიმილმაც მიმახვედრა, რომ რაღაც ვერ იყო კარგად. მომიახლოვდა და მომახსენა:

- სტუდენტები ოცნებებენ ამ კედლების დატოვებაზე და არ მეგონა თუ არსებობდა ადამიანი, რომელიც დასვენების დღესაც კი მოდის ამ აქაურობის სანახავად!

     ვიგრძენი როგორ გადამირბინა წამებში სიწითლემ სახეზე, მხოლოდ იმის თქმაღა მოვასწარი, სამწუხაროდ არ მიმიღია ინფორმაცია-მეთქი.

     ქუჩაში გამოსულს ისტერიული სიცილი ამიტყდა. მივდიოდი ჩემთვის და ვიცინოდი. ვიცინოდი და ვფიქრობდი... კადრები უკან დავაბრუნე.... დაცვა, კონტროლიორი, ტრამვაი, იტალიელი ბიჭი, ძაღლი, კიბეები, ლიფტი, ჩაი... იმ მომენტამდე მივედი, როცა დილით შვიდ საათზე მაღვიძარამ შემახსენა, რომ დრო იყო ადგომის და როცა გავიფიქრე, იქნება სახლში დარჩენა ჯობდეს-მეთქი.

     ამ სიტუაციაში იქნებ ყველაზე სწორი გადაწყვეტილება სახლში დარჩენა ყოფილიყო, მაგრამ მაშინ დღე ასე საინტერესოდ არ გაგრძელდებოდა ალბათ, არ ივლიდა ვიღაც ფეხით მოსიარულე, ვინმე ქართველი გოგონა ვროცლავის ქუჩებში და არ მოგვრიდა გამვლელებს ღიმილს თავისი არანორმალური ხარხარით. არც ქველის საზოგადოებაში იქნებოდა ერთით მეტი ჩანაწერი სახელწოდებით - "რა მოხდა ვროცლავში დღეს?"

     პ.ს. ბედნიერ და ღიმილიან დღეს გისურვებთ!

     გისურვებთ, რომ ღიმილი სხვამ მოგგვაროთ და არა საკუთარმა თავმა! :)))