ცხოვრებაზე შენეული წარმოდგენა გქონდა, აღვსილი იყავი რწმენითა და მიზნებით, თავს დასდებდი საგმირო საქმეებისთვის, არ შეეპუებოდი მსხვერპლსა და ტანჯვას მაგრამ მერე თანდათან დაინახე, რომ ამქვეყნად არავინ მოითხოვს შენგან გმირობას, მსხვერპლის გაღებასა და სხვა ამგვარებს, რომ ეს ცხოვრება გმირობითა და თავგანწირული საქმეებით აღსავსე პოემა როდია! დიახ, მივხვდი, რომ ჩვენი ცხოვრება თურმე ერთი პატარა ბიურგერული სენაკია, სადაც ადამიანები სავსებით კმაყოფილდებიან ჭამით, ყავის სმითა და წინდის ქსოვით, ბანქოს თამაშითა და რადიომუსიკის მოსმენით, და თუკი ადამიანი შენატრის გმირობასა და მშვენიერებაზე ოცნებას, თუკი პატივისცემითაა განმსჭვალული დიდი პოეტებისა თუ წმინდანების მიმართ, მას სულელად მიიჩნევენ და დონ კიხოტად ნათლავენ.