წვიმამ ბუნებას მკვეთრი შესძინა,
              ნოემბრის სიყვარული თბილი,
              ქარი არ იმჩნევს, ყვითელ ფოთლებთან
              როგორ მალავდა ღიმილს...
                  იწყენ მთელი დღე, ქარიც ჩაუშვა
                  უხეშმა ცივმა თოვლმა,
                  დაზამთრდა კარგო, გაქრი უსიტყვოდ,
                  ისევ აღარ მიშლი ლოცვას.
                 მაგრამ ძნელია წარსულზე ფიქრი,
                 ღიმილი გახსენებს თავს,
                 ძნელია, ძნელი, ვერ ვიტან თოვას,
                 რადგან გიყურე როგორ გათოვდა!
                  ღიმილმა თითქოს ბუნებაც შეძრა,
                  და მოიყვანა გიჟური მარტი,
                  რვა კაბა და ცხრა ამინდი,
                  მეათედ შემიყვარდი...
                 ათი მზერა და ათასი სხივი
                 გაზაფხულიო დადგა,
                 ათასი ვარდი,  ათასჯერ ''გიცდი'',
                 მაგრამ ტყუილი ყოფილა, წახვალ...