ძვირფასო დღიურო -_-

         იცი, სულ მარტო ვარ, მხოლოდ ჩემი თავის იმედის ანაბარად... სულ ტირილი მინდა, მაგრამ დამიშრა ცრემლი... აშკარააა, ნერვები გამინადგურდა, ყველა პატარა მიზეზზეც კი ამგვარი გაღიზიანება?! ჯერ თოთხმეტის ვარ!! კმარა!!! მაგრამ.. არ შემიძლია, რამე არ ვატკინო ამ ნატიფ ნერვებს, უწინ უმანკოს, დაუნაოჭებელ ტვინს, უწინ ოპტიმიზმით აღსავსე თვალებს, უწინ სიყვარულით…

   წვიმამ ბუნებას მკვეთრი შესძინა,

              ნოემბრის სიყვარული თბილი,

              ქარი არ იმჩნევს, ყვითელ ფოთლებთან

              როგორ მალავდა ღიმილს...

                  იწყენ მთელი დღე, ქარიც ჩაუშვა

                  უხეშმა ცივმა თოვლმა,…

ღამეა ცივი, ვარსკვლავი კრთოლვის,

სადღაც მიღალულს გძინავს,

სადღაც ქარი ქრის, ცივი შენსავით

და მეც ამ ქარში მღვიძავს...

    სადღაც დარდია, სადღაც ღიმილი,

    გაიხსენებ და გულიც ჩქარდება,

    მაინც გნატრიან…