- ბებო, ყველი მინდა, ყველი! - ითხოვდა ხუჭუჭულა. 
- მარხვაა, ბებო, მარხვა, - გული უდნებოდა მკერდში ბებიას.
- მარხვა რა არის? 
- ღმერთის დღეებია, ბებო გენაცვალოს. 
- ღმერთის დღეებში ყველისა და ერბოს ჭამა არ შეიძლება, ბებო? 
- არა, არ შეიძლება. 
- არც კვერცხის? - ახლა კვერცხი მოუნდა ხუჭუჭულას. 
- არც კვერცხის, ბებო. 
- და არც რძის დალევა არ შეიძლება, ბებო? 
- არც რძისა. 
- ჩიჩია, ბებო? 
- არც ჩიჩია, ბებო გენაცვალოს! _ უფრო და უფრო უდნება პატარა ბიჭის საცოდაობით მოხუცს მკერდში ცხოვრებისაგან ისედაც დალეული გული. 
- როცა ჭამა შეიძლება, მაშინ ღმერთის დღეები არ არის, ბებო? 
- მაშინაც ღმერთის დღეებია, ოღონდ სამხიარულო დღეები. 
- ყველა დღე ღმერთის დღეა? 
- ხო, ბებო, ყველა დღე ღმერთის დღეა, დაილოცოს იმის სამართალი. 
- ჩვენც ღმერთმა გაგვაჩინა. 
- მაშ! 
- ხან ჭამეთ და ხან არ ჭამოთო? - ისე კითხულობს ხუჭუჭულა, ეტყობა შია. 
ბებიამ სკივრში გადანახული კაკალი ამოუღო და უბე გაუვსო.
სიხარულით ცას ეწია ხუჭუჭულა. 
- კაკალი სულმუდამ ჭამეთო ბებო? - სიხარულჩამდგარი თვალები შეანათა ბებიას. 
- ჰო, გენაცვალოს ბებო, ჩემო ხუთკუნჭულა ბიჭო! - ხმაშიც და გულშიც სითბო ჩაუდგა ბებოს. 
კაკლით, ჩირით, თხილით და სხვადასხვა სასუსნავით გაასრულა ხუჭუჭულამ თავისი პირველი მარხულობა.

ხუჭუჭულა - ჩოხელი