- ბიჭო, - უთხრა თვალებდაწითლებულმა გურამმა ცქიტოს, - ლეილასთან როგორა გაქვს საქმე?

- ისე რა.

- ნინოს სულ დაანებე თავი?

- რა ვიცი, კარგი გოგოა, ხომ იცი, მერე მეცოდება კიდეც. ერთგან უთქვამს, მაგან რო თავი დამანებოს, გავგიჟდებიო. ცოდვაა, ისეთი გული აქვს, მართლა რამე არ დაემართოს. ჯერ ცოტა დავშორდები და მერე უფრო ადვილი იქნება.

- ჰო, ეგრე სჯობია. მაგრამ სულელი ხარ, რომ თავს ანებებ.

- როგორ, ცოლად ხომ არ მოვიყვანო?

- რატომაც არა.

- თუმცა რა ვიცი, შეიძლება…

"– რა ვქნა, გენაცვალე, – ჩამომართვა სიტყვა ღმერთმა, – იაკუშინი მთხოვეთ? ჩამოგიყვანეთ. მეტრეველს მეხვეწებოდით? მაგასაც შეგისრულებთ. კარგი ბიჭები გინდოდათ? ეს სიჭინავები და ხურცილავები ვისი გაჩენილი გგონიათ თქვენ? ჰოდა, ცოტა თქვენც გაანძრიეთ ფეხი. ისღა მაკლია, ამ ხნის კაცი გამოვვარდე მინდორში საცვლის ამარა და თქვენ მაგივრად ვითამაშო, – ანერვიულდა ღმერთი.

– მაგას ვინ გკადრებთ, ბატონო ღმერთო! ოღონდ წელს პირველი ადგილი გვაჩუქე და ქაშვეთში ჩემს სიგრძე სანთელს დაგინთებთ, – გამოვიგლიჯე ყელი…

" - მხოლოდ ერთი რამ შეიძლება ითქვას: უნდა გწამდეს კაცს. გწამდეს. აბა, მაშ სხვა რაღა დაგვრჩენია?

- რა უნდა გწამდეს?

- ღმერთი... და კეთილი საწყისის არსებობა ადამიანში.

- მერედა განა თქვენ არასოდეს შეგპარვიათ ამაში ეჭვი?

- როგორ არა, - მიუგო ბერიკაცმა, - ხშირად. მაშ, სხვაფრივ როგორ შეიძლება…

ერიხ მარია რემარკი
"ჟამი სიცოცხლისა და ჟამი სიკვდილისა"