თენდება...გარეთ თოვს...ყველაფერი თეთრადაა დაფარული.  სახლები,ქუჩები,ხეები თეთრად შემოსილან და ზამთრის მწუხარე ჰანგებით გვამცნობენ პირველი თოვლის მოსვლას.ბურუსში გახვეულა არემარე...ბურუსით არის მოცული ჩემი ფიქრებიც...ვფიქრობ და ვერ გადამიწყვეტია როგორ განვაგრძო…

დაღამდა...ირგვლივ სამარისებური სიჩუმეა,ცაზე უამრავი ვარსკვლავი ციმციმებს...ვზივარ ოთახში და შენზე ვფიქრობ,მინდა დაგივიწყო და სამუდამოდ ამოგიღო გულიდან,მაგრამ რა ვქნა, რომ არ შემიძლია...არ შემიძლია იმიტომ,რომ სიცოცხლეზე მეტად მიყვარხარ,ვიცი ერთად არასდროს ვიქნებით,მაგრამ ვგრძნობ,რომ უფროდაუფრო მიყვარდები და მენატრები...მახსენდება ის ბედნიერი წუთები,როცა ერთად ვიყავით და…

ისევ ფიქრები... რა ვქნა არ შემიძლია არ ვიფიქრო, როცა მენატრები, ვფიქრობ და ვხვდები, რომ ისევ მიყვარხარ, შორიდან მიყვარხარ და მენატრები, უშენობა ძალიან ძალიან ძნელია, ფიქრი კი უსაზღვროა... უსაზღვროა სევდა და ცრემლებიც... საშინელ მარტოობასა და სიცარიელეს ვგრძნობ, გულში ისევ მიყვარხარ, ძველებურად მიყვარხარ და გელოდები, მაგრამ სასაცილოა ლოდინი, როცა ვიცი რომ სამუდამოდ წახვედი ჩემი ცხოვრებიდან... ვოცნებობ შენს დანახვას, მინდა წამით…

  შუა ღამეა...თვალს ძილი არაფრით ეკარება...მინდა დავიძინო,რომ დავივიწყო ის საშინელი გულისტკივილი რასაც ახლა განვიცდი...ჩემს გულში უნდობლობამ დაისადგურა,ძნელია ამდენი იმედგაცრუებისა და ღალატის შემეგ ადამიანის ნდობა შეგეძლოს...ყველას ეჭვისთვალით ვუყურებ,მეშინია იგივე არ განმეორდეს,განმეორდეს ის ბოროტება,რამაც ჩემს გულს სამუამოდ დაასვა დაღი და ვეჭვობ რომ ეს ცხოვრების ბოლომდე…