და წვიმდა ისე როგორც უნდა ეწვიმა... სველდებოდა დედამიწა ისე როგორც უნდა დასველებულიყო და ქროდა ქარი ისე როგორც უნდა ექროლა... მხოლოდ მე ვიჯექი მარტო და ვერ ვწერდი ისე როგორც უნდა დამეწერა, რადგანაც ასოებს შორის დედის სახელი ირეკლებოდა და არ მინდოდა რამე სტკენოდა... გარეთ წვიმს და მასთან ერთად ჩემი გულიც ტირის... "იწვიმებს" ალბათ ჩემი გულიც აჰყვება წვიმას... რაღაცნაირად სევდიანი, მოწყენილი და ამაღელვებელი დღეა... უფრო სევდიანი ვარ მე...…

   მოულოდნელი შეხვედრები მიყვარს. იცით რატომ? იმიტომ რომ, მოულოდნელად ნახვის ბედნიერებას ვერ ვიკავებ.. განცდა ნამდვილი და რწფელია. არ არის ყალბი და მოთოკილი. თუმცაღა არ მესმის ადამიანები რატომ იკავებენ ემოციებს, მითუმეტეს თუ ის დადებითი და სასიამოვნოა. მე ყველაფერი  ნამდვილი მომწონს.  უკვე რამდენჯერ, მოულოდნელად შევხვდით ერთმანეთს, ვერ ვივიწყებთ ერთმანეთის ღიმილს, რომელიც მოულოდნელმა შეხვედრამ გამოიწვია. თვალები გვიბრწყინდება, გვიციმციმდება,…

სიმაღლეა განცდის ან სიმაღლეა აივნის,

ჰაიამის დოქები არასოდეს მეყოფა,

ძარღვებს სისხლი გასდის და სურდოსავით გამივლის,

ტყუილი და დოგმების უჩვეულო ეპოქა...



ოდესმე თუ მორეჩებით ამინდებზე საუბარს,

ყველაფერზე პასუხობთ, არაფერი ისე რა,

მე კი იმის ნაცვლად რომ დუმილს მხარი ავუბა,

ღამე მგლების ყმუილზე ეშვით მაჯებს ვისერავ...



კარებს წიხლით…

იცინის, ტირის, ის!

...სევდიანი, ფიქრთ გასართველად...

ნ.ბარათაშვილი

იცინის! ტირის!

ეს მოთხრობა ძალიან დიდი ხნის წინ დავწერე სხვა ბლოგზე და ველოდი ზუსტ დროს გადმოსატანად...…

გრძნობა როდესაც დაიბადა ჩვილი ბავშვივით,

ვგძნობდი რა იყო ღმერთის ძალა ადამის შექმნით.

ამ ამბის შემდეგ ვეღარაფრით ვეღარ დავმშვიდდი,

დღემდე დამჩემდა ტკივილები მაშინ რომ ვერ ვთქვი.-

ვერ მოგისწარი…