არ შეიძლება დღიურში მას შემდეგ დაიწყო ჩანაწერის გაკეთება, როცა ემოცია გადაგივლის. მერე გიწევს გახსენება რას გრძნობდი, რას ხედავდი, რაზე ფიქრობდი. ახლა ზუსტად ასე ვარ, მაგრამ მახსოვს იმდენად სასიამოვნო განცდა შემოდიოდა თვალსაწიერიდან, რომ არ შეიძლება არ მოგიყვეთ.

      მცხეთას თბილისში თავისი საელჩო აქვს, ესაა დიდუბის ავტოსადგომი. ელჩი და მისი თანაშემწეები სალაროს პატარა ფანჯარაში გამომწყვდეული ქალბატონები არიან, რომლებიც მხოლოდ განსაკუთრებული შემთხვევების და მგზავრების უყურადღებობისას გამოფრინდებიან ხოლმე იმ ფანჯრიდან და მგზავრებს გულიანად გამოლანძღავენ, ესეც არ იყოს მეტად მკაცრი განკარგულებები აქვთ. მაგალითად, წინა მარშრუტკის ბოლო ბილეთის გაყიდვამდე ახლისას არ მოგცემენ. ჰოდა, ყოველ დიდუბეში მისვლაზე თითოეული მცხეთელი ჯერ ნატრობს იმას, რომ მცხეთის მარშრუტკა ადგილზე დახვდეს, მერე ნატრობს იმას რომ ბოლო ბილეთის აღება არ მოუწიოს რადგან სად ჩაიჭეჭყება კაცმა არ იცის.

      გუშინ მადლიანი დღე იყო და მარშრუტკაში მეორე მგზავრი ვიყავი. ავედი, სარკემლი ყურამდე გავაღე და როგორც ყველა ძილმოყვარეს სჩვევია საზურგეზე თავმიდებულმა გადავწყვიტე საღათას მხატვრული შემოქმედებისთვის მედევნებინა გონების თვალი. მაგრამ უეცრად ჩემი ყურადღება მიიპყრო ორმა ახალგაზრდამ. ბიჭი გოგონას აცილებდა მცხეთაში (არც კი ვიცი ეს გოგო მცხეთელია თუ არა), ბიჭმა ბილეთი აიღო - იმ გოგომ ერთი შეუბღვირა, მაგრამ ხმა არ გასცა, სიტყვებით არ უსაყვედურია. შემდეგ ამოვიდა, ჩანთა ჩემს უკანა სავარძელზე მოათავსა და როცა მარშრუტკაში ხალხის სიხალვათე შეამჩნია, გადაწყვიტა თავის (სავარაუდოდ) თაყვანისმცემელთან დაბრუნებულიყო.

      აღწერილობა თუ გაინტერესებთ ვეცდები რამე გავაწყო. არაფრით გამორჩეული აღნაგობა, საკმაოდ მაღალი, თხელი სხეული, ფეხებზე ყვითელი ბოტასები, თეთრი წინდები, ელასტიკი და ზემოდან დაგრძელებულიმაისურის მსგავსი კაბა-მაიკები რომ არის - აი ის (გოგონები ელასტიკებზე რომ იცვამენ ხოლმე). ზემოთ ჟაკეტი. სახე ქართული - მოგრძო, ოდნავ ჭორფლიანი, თმა ყვითელ-სტაფილოსფრად და საკმაოდ ცუდად, უღიმღამოდ და უგემოვნოდ შეღებილი, (ეტყობოდა, თან დიდი ხნის უკან შეუღებავს). თავიდან მელირება გეგონებოდათ ისე იყო აჭრელებული და თან შიგადაშიგ შავი თმებიც მოჩანდა.

      ბიჭიც ნამდვილი „გრუზინი“, ოღონდ უღიპო, შავტუხა, მხრებში მოხრილი, გამხდარი და გასლიკული, თეთრი მოკლემკლავიანი, წარწერებიანი მაისური, ჯინსის შავრვალი და თეთრი ბოტასები, ქამარი არმანის საბმელით.

      აი, ეს ორი პიროვნება დგას ახლა ჩემს წინ, მაგრამ ყურადღებას არა ამ აღნაგობით, არამედ დგომის მანერით იქცევენ. როგორც წესი მოსაუბრეები ცდილობენ რაც შეიძლება ახლოს იყვნენ ერთმანეთთან - არაა აუცილებელი ყველას გააგებინო რაზე საუბრობ, მითუმეტეს ჩვენს დროში ხომ იცით შეყვარებულები ბუკვალურად იგებენ თითეულ სიტყვას და „პირისპირ“ ლაპარაკი - პირშიპირ ლაპარაკად იქცა - საუბრობენ თუ „კონცნაობენ“ ვერ გაიგებ კაცი, მაგრამ ესენი არა. მათ შორის დისტანცია დაახლოებით 1 მეტრი იქნებოდა. პირველად იფიქრებდი გოგო თავს იფასებს, ბიჭს არ იკარებსო, მაგრამ სახე ისე უღიმოდა და თვალები ისე უციმციმებდა, ყველაზე ცუდად დაკვირვებული თვალიც კი იპოვიდა მასში შეყვარებულს.

      ამ ფიქრებში გართული ვარ და ვგრძნობ რომ რაღაც მაკლია, რაღაც ისეთი - რაც აუცილებელია ამგვარი შეყვარებულების მოსასმენად, რომ მართლა გავიგო რა სიყვარულთან გვაქვს საქმე. მართალია თვალ-გონებას ეძინება, მაგრამ არც ისე რომ მეტრანახევრის სიახლოვეს მდგარი წყვილის თბილგამომეტყველებიანი დიალოგის სიტყვები ვერ გავიგო.

      მაშინ თვალები გავაფართოვე და... და მერე გადავეშვი ფიქრების ახალ კორიანტელში და უაზრო, გაღიმებული სახით ვუყურებდი ამ წყვილს.

      მათი სიყვარული 1 მეტრის რადიუსზეც ისეთი ვნებიანი იყო, როგორც ზემოხსენებული წყვილების „პირისპირ“ საუბრისას, მათი ერთმანეთთან დამოკიდებულებაც ისეთივე მზრუნველი, თბილი და სიყვარულით გაჯერებული და საინტერესო იყო - როგორც ჩვენ გვჩვევია ხოლმე გოგოების (ბიჭების) დაბევებისას, ცხოვრების საზრუნავად არჩევისას. მაგრამ მათი სიტყვები ჩვენი სიტყვებივით ლიტონი და არაფრის მომცემი არ იყო, არცერთ სიტყვა არ იხარჯებოდა უმნიშვნელოდ, არცერთი ფრაზა არ ქრებოდა და არ იკარგებოდა ჰაერში... არ იკარგებოდა რადგან იქ საერთოდ არ იყო სიტყვები, ფრაზები, ტექსტები.

      ჩემს წინ იდგა ორი მეტყველების უნარ მოკლებული ადამიანი - წყვილი რომელიც ნიშნებით გადმოსცემდა გრძნობებს, ემოციებს, აღტაცებს და ეჭვიანობასაც კი - ოღონდ ეს ეჭვიანობა უკვე ჩემი მისამართით იყო ასე უაზრო გამომეტყველებით და გაბდღალული სახით რომ ვიყავი მიჩერებული იმ გოგონაზე.

- აჰაა, გენაცვალე რა ხალხია, გაჭორეს ნახევარი საქართველო ისე რომ არავინ შეუწუხებიათ. - თურმე ერთ მოხუც კაცსაც შეუმჩნევია ეს წყვილი.

- აბაა, რა ცოდოები არიან - აყვა მეორე.

- რატომ არიან ცოდოები, თავისთვის საუბრობენ, არავის აწუხებენ - ჩაეჩხირა მესამე.

- მოიცა რა, ახლა კარგია აბა ამათი ცხოვრება? ესენი ხომ შეიძლება ყრუებიც არიან და სრულ სიჩუმეში ცხოვრობენ? - თავი იმართლე მეორემ.

- იქნებ ახლა ხმაურიანად საუბრობენ, თქვენ რა იცით? - იხუმრე მეოთხემ.

      კი, მართლა რა საოცარია ამათი ცხოვრება, მაგრამ ახლა ცხოვრება კი არა - გრძნობებია მთავარი. შეყვარებული წყვილის დისტანცია მათი ნიშნების უკეთ დასანახად იყო საჭირო - რომ გაეგოთ ერთმანეთის, უნდა დაენახათ კიდეც, ხოლო სიყვარული რომ ეგრძნოთ ამისთვის ჩახუტება საჭირო არ იყო. მათ მხოლოდ საუბრის დისტანცია აშორებდათ, გრძნობებით ვინ იცის იქნებ ჩვენებურ სიყვარულობანასთან შედარებით უფრო ახლოც იყვნენ ერთურთთან.

ვისწავლიდი მათ ენას, დიდი სიამოვნებით ვისწავლიდი!

- ვინმე ხომ არ არის ჩასული? დახურე კარი წავიდეთ - მძღოლური დოღრიალობით გვამცნო მესაჭემ.

      ჩვენი წყვილის ისტორიის ჩემი აღწერაც აქ მთავრდება. დამშვიდობებისას უბრალო გადაკოცვნით დასრულდა ყველაფერი. მე კი მთელი გზა კეთილი ემოცია მქონდა და საღათამაც სასიამოვნო წამებით მასიამოვნა.

აქვე, იხილეთ ფილმი - ბრმების ქვეყანა