არ ვიცი, რა ვთქვა? როგორ გადმოვცე ჩემი სათქმელი? გრძნობები, ფიქრები, ემოციები და სურვილები აირივნენ ჩემში და ერთ ნატვრად იქცნენ, ნატვრა, რომელიც უკვე ერთი წელი და ერთი თვე გრძელდება. მახსოვს ბავშვობაში, როგორ მინდოდა ყველა გრძნობის და ემოციის გემოს გასინჯვა. ინტერესი მქონდა, იმის თუ როგორ მოვიქცეოდი დადებით და უარყოფით ემოციების დაუფლების დროს, მაინტერესებდა და ეს ინტერსი ძალიან ღრმა იყოო. ახალ ვიტყვი ალბათ იმას, რომ მძიმე ყოფილა ამ გრძნობებით და ემოციებით სავსემ იარო გზაზე, რომელიც არ იცი როგორია.

      მახსოვს, სკოლაში ისტორიას რომ ვსწავლობდი და ვკითხულობდი, ყველა ბრძოლის მომენტი ჩემ წარმოსახვაში როგორი იყო და მაინტერესებდა ის გრძნობა რასაც განიცდიდნენ იმ დროს ადამიანები, რომლებიც ამ ბრძოლისას იდევნებოდნენ, იხიზნებოდნენ და ზოგიც კი ..... ყოველთვის მაინტერესებდა, ჩემს თავზე მსგავსი რამ, რომ გამომეცადა როგორ მოვიქცეოდი. ალბათ გამოწვევა იყო ეს ჩემგან ცხოვრების...

      ვიტყვი, რომ განვიცადე მსგავსი გრძნობა და ზუსტად გაეცა პასუხი ჩემს კითხვაზე და ინტერესი ამ ყველაფერზე დავაკმაყოფილე თუ დამიკმაყოფილეს, არ ვიცი რა დავარქვა, მაგრამ ახალა მე ჩემი წილი მსგავსი განცდა მაქვს 2008 წლის მერე. უკვე შვიდი წელი გახდება აგვისტოში ამ გრძნობით და განცდით მოვდივარ. ერთი წელი და ერთი თვე კიდე მონატრების საშინელი გრძნობით...

      მენატრება სახლი, სადაც ჩემი ბავშვობის 17 წელი გავატარე. მენატრება იქ გატარებული ყველა წამი. სოფელი მენატრება, სახლი მენატრება, ყველაფერი მენატრება რაც ჩემს სოფელს ეხება. ხმაური მენატრება მდინარის, ქსანში მოფართხალე თევზი მენატრება, გაზაფხულზე ქსნის გაგიჟება მენატრება, ჩიტების ჭიკჭიკი მენატრება, იქ სულ სხვა ხმაზე ჭიკჭიკებენ, მერცხლის ბუდეები ჩემს სახლის აივანზე და იმ ბუდეებიდან ბარტყების ჟღურტული... მთის ნიავი მენატრება ფილტვებს, რომ ავსებს და ამხნევებს, სიცოცხლეს მატებს, მენატრება ამ მთებზე გვირგვინივით დადგმული ცისარტყელა წვიმის მერე, მენატრება ცა, რომელიც განსხვავებულია, მოკამკამე და ხან პატარ-პატარა ღრუბლის ქულებით მორთულია ზაფხულში, იასამანი მენატრება მისი მშვენიერებით და სურნელით, ჩემი ბაღის ვარდები, ალბათ მალე წითლად აფეთქდებიან, მარტო მდგარი დ გაველურებული, როგორ ვიზრდებოდით ერთად მე და ვარდის ბუჩქი. ახლა ისე მინდა იქ ყოფნა, როგორც არასდროოოს. . .

      ყველაფერი როგორ შეიცვლებოდა, ჩემი ყვავილების ბაღიც, ალბათ ახლა გაველურებული იქნება, შეიცვლებოდა ყველაფერი იქ, აქ კი ჩვენ ადამიანები ვიცვლებით და თითქოს ვცივდებით ერთმანეთის მიმართ, ზოგადად ყველაფრის მიმართ გავუცხოვდით და ვივიწყებთ იმას საიდანაც მოვდივართ, თუმცა სიტყვებს რახარუხით ვისვრით "ჩვენ დავბრუნდებით ისევ." მე გულწრფელი ადამიანები მენატრებიან და გულწრფელად დაბრუნების მნატვრელნი...

      როგორ მინდა თუნდაც წამიერად, მაგრამ დამანახა სოფელი, სადაც სამყარო შევიცანი და დამანახა ამ სამყაროს სილამაზე. სადაც პირველად გავახილე თვალები და დავინახე ის მშვენიერება, რაც იქ არის.

      დავიღალე უიმედო იმედით და თავის მოტყუებით რომ ვნახავ ისევ ...