აი, ისეთი დღე იყო, რომ იტყვიან ხოლმე "კარგად აეწყოო". ხოდა უნდა მოვყვე კიდეც, თორემ ერთბაშად ამდენი დადებითის დატევნაც არ ძალუძს, ყოფიერებიდან გამომდინარე, მარად ნეგატივს შეჩვეულ ჩემს გონებას.

   თანამშრომელს და გაუბედნიერდა (ამ სიტყვამ ერთი საშინელი ქართული სიყვაც მომაგონა,  მგონი ერთადერთიც კი -"გათხოვება", რომელსაც პრინციპულად არ ვიყენებ და საერთოდაც, გულწრფელად მაკვირვებს ფაქტი, თუ როგორ შეიძლება ენა, რომელიც "ვინ?" კითხვას მხოლოდ ადამიანის მიმართ იყენებს, სიტყვა "თხოვებასაც"…

-  ჩვენ ის ბავშვები ვართ ვისაც დედები აივნიდან ეძახდნენ სახლში ამოდიო. ჩვენ ვართ ისინი, ვინც წერილებს ფურცელზე წერდნენ და არა მობილურზე. ჩვენ ვართ ისინი, ვისი მეგობრებიც online-ის ნაცვლად ეზოში იყვნენ. ჩვენ ვართ ისინი ვინც ონლაინ თამაშების ნაცვლად დახუჭობანას ვთამაშობდით. ჩვენ ის ბავშვები ვართ შუქი რომ მოდიოდა და ვყვიროდით მთელი უბანი ერთად. ის ბავშები ვართ პოკემონებს რომ ვაგროვებდით და დენდი გქვონდა. ის ბავშვები ვართ ტურბოს ნაკლეიკებზე, რომ ჯეირნს ვთამაშობდით და…

მონატრების აფეთქება

     ბავშვობაში ყველა ფიქრობს იმაზე თუ ვინ უნდა გამოვიდეს, როცა გაიზრდება. მეც, გაგიკვირდებათ და, მქონდა ეგეთი მომენტი ☺ სულ გავიძახოდი ექიმი უნდა გამოვიდეთქო ☺ სურვილი ნაწილობრივ ამიხდა, ხშირად ვათვალიერებ საავადმყოფოების კედლებს, ჭერს, საოპერაციო მაგიდებს ☺ ექიმის რა მოგახსენოთ, მაგრამ აქტიური პაციენტი მაინც ხომ გამოვედი... ეს ყველაფერი კარგი, მაგრამ ბავშვობაშიც კი არ მომსვლია აზრად ნათურა ვყოფილიყავი, არა და ფანტაზიას არასდროს ვუჩიოდი ☺ თქვენც გაგიკვირდათ ხო? მეც…

ჩემს ოთახში

ისევ არ ანთია შუქი...

ფარდები სრულად ფარავს ფანჯრებს...

საათი ჩამოვხსენი...

აღარ ისმის დროის მექანიკური ხმაური...

შეციებული ვწევარ საწოლზე...

ვუსმენ მხოლოდ წვიმის,

სიჩუმისა და

გულისცემის აკომპანიმენტს...

ახლა,

ყველაზე მეტად მინდა,

გიყურებდე ბავშვურად მძინარს...…

გამარჯობა ბავშვობავ!... ახლა უეცრად გამახსენდი. და, მომენატრე და გადავწყვიტე ჩემი ბავშობა  მომეგონა... კარგი იყავი.... შეუდარებლად კარგიც კი... მახსოვს როგორ  არ მინდოდა "დიდობა". როგორ არ მინდოდა სერიოზულ რაღაცებზე ფიქრი,  , როგორ მერჩივნე შენ... და როგორ მიმატოვე...ასეთი ცანცარა გოგო , ვიყავი ღიმილით სავსევ და უდარდელო...მახსოვს მამიკო მანქანას როგორ  მატარებინებდა …

     სამყაროში ყველაფერი ლამაზია.. თოვლის ფანტელებიც კი.. ხშირად ლამაზად მოფრინავენ ლამაზი პარა   ნაზი ფიფქები, მიყვარს თოვლისგან გათეთრებულ ქუჩებში სიარული . ბავშვების ჯრიამული , თოვლი მოსულაო, როცა ვხედავ რომ გარეთ ყველაფერს თეთრი სამოსი აქვს გადაცმული,ასე მგონია თითქოს ყლაფერი თოვლივით სუფთა და ,გულწრფელი.როგორ მინდა ასეთი სუბთა იყოს მთელი სამყარო,მაგრამ თოვლსაც გამოერევა ხოლმე სადგაც შავი ტალახი .ხანდახან მეც მომდომია ბავშვებთან გუნდაობა და მათ სიხარულში ჩარევა…

      ისევ და ისევ ბავშვობა... ის წელი, რომლის მატარებლმა დიდი ხნის უკან ჩაიარა და სამწუხაროდ უკან არ დაბრუნდება. ერთი წამით, რომ შევაჩეროთ დრო და ბავშვობაში ჩავიხედოთ ალბათ ძალიან ბევრს ვიცინებთ საკუთარ თავზე, ჩვენი ბავშური ფანტაზიებისა და საქციელების შემყურე და რახან ეს შეუძლებელია მოდი ერთად გავიხსენოთ, თუ რა გვეგონა როცა პატარები ვიყავით...

1) ბავშვობაში მეგონა, რომ მაღაზიის გამყიდველებს…

გაზაფხულის ერთ ჩვეულებრივ პირქუშ ღამეს მოვიდა ის, შავ მოსასხამში, წითელი თვალებით, ბოროტი ღიმილით და ცულით ხელში, გეგონებოდა საფრთხობელაზე შემოუცვავმთ მოსასხამი და ძლებზე კანი გადაუკრავთო, სახე კი თითქოსდა ჰგავდა ადამიანისას და ამავდროულად განსხვავდებოდა მისგან, მაგრამ ყველაზე საინტერესო ის იყო, ნახევარი სახისა სიკეთეს ასხივებდა, მეორე ნახევარი კი ბოროტებას, ეს ყველაფერი მეტად საზარელი იყო, მის დანახვაზე გამაჟრჟოლა და გულში გავიფიქრე, ნუთუ ეს ის არის-მეთქი , მან კი თავი თანხმობის ნიშნად…

       ბავშვობა... ყველაზე საყვარელი სანატრელი პერიოდი ადამიანის ცხოვრებაში.. აი ის პერიოდი როცა მშიბლები გვეუბნებოდნენ იცით მე როგორი ბავშვობა მქონდა?? ჩვენ მაშინ ვერ ვხვდეოდით ამას და სასაცილოდ გვეჩვენებოდა როცა თავიანთ ამბებს გვიყვებოდნენ.. ეხლა კი როცა დიდი გოგო ბიჭები ვართ,მგონი ნათელი გახდა ჩვენთვის ყველაფერი და ახლა ჩევნ ვსაუბრობთ ჩვენ ბაშვობაზე და დღევანდელ (ბავშვებთან) პარალელს ვავლებთ..ზოგი რამ გვიკვირს და ჩვენთვის ვამბობთ რომ ჩემს…

   რა კარგი იყოო ბავშვობა უდარდელი, ლაღი ..ცხოვრებას რომ ნათელ ფერებში ვხედავდით. ის   მონატრებული დრო, რომელსაც სამწუხაროდ ვეღარ დავიბრუნებთ… რომლისგანაც მხოლოდ მოგონებები დაგვრჩა 

 ის მომენტი სკამებისგან ”ქოხს” რომ ვაშენებდით  ნათურას შევიტანდით და ვთამაშობდით. რამაგარი…