სულ მინდოდა, რომ ჩემი ოთახის ფანჯრები ტყეში გასულიყო... ტყეში, სადაც იქნებოდა კამკამა მდინარე, ბევრი ბალახი, ფოთოლი, ხე... ოთხი ფერის სამყარო... სადაც მზის სხივი გამოანათებდა ხოლმე ფოთლებსშორისი ჭუჭრუტანებიდან, მე კი ვირბენდი ბევრს რომ ყველა სხივი დამეჭირა. ყველას თუ არა იმას მაინც დავიჭერდი მე რომ ძალიან მინდა და გამათბობდა თავისი არამიწიერი სითბოთი, მე კი ვიქნებოდი ისეთი მსუბუქი, რომ სულ ვიფრენდი დარჩენილი ცხოვრება...

      დიახ, ოდესმე თუნდაც ცოტა ხნით,მაგრამ ვიცხოვრებ ასეთ სახლში, სადაც მრავლად იქნებიან მზის ხივები, მე კი ვითამაშებ დაჭერობანას, სანამ იმ ერთ სხივს არ დავიჭერ და არ გამათბობს... მანამდე კი იმით დავტკბები, რაც ასე ახლოა ჩემს ოცნებასთან... ჩემი ოთახი, ჩემი ტყე, ჩემი ფანჯრები და ოთახში შემოჭრილი მზის სხივი, მე რომ ჯერ ვერ დავიჭირე...