აქამდე მისი სახელის ყოველ ხსენებაზე მისი ფილმები მახსენდებოდა და უნებლიედ ვიწყებდი სიცილს. დღეს სულ სხვანაირ განწყობაზე დამაყენა ნანა მჭედლიძის სახელის ხსენებამ. ტელევიზიების საინფორმაციო გამოშვებებმა თუ სააგენტოებმა გუშინ გვამცნეს - სესილია თაყაიშვილის შემდეგ ქართველებისთვის ყველაზე საყვარელი ბებია დღეს ისე გარდაიცვალა კაციშვილს არ გახსენებია 20 მარტს მისთვის 90 წლის იუბილე ვარსკვლავის გახსნას ვინ ჩივის და ერთი სიტყვით მაინც მიელოცაო. ბებიები როგორ არ გვიყვარს, კინოები ხომ საერთოდ... მაგრამ... არ გაგვემტყუნება - აქეთ ასწლოვანი ტიტის კრუიზულ მოგზაურობას მივშტერებივართ და იქით ფარულად გადაღებული სხვისი ცხოვრების ჩანაწერებში გვაქვს ცხვირი ჩარგული. მოკლედ, არ გვეცალა...

ახალი ამბავი რომ წავიკითხე ის კადრი გამახსენდა "იმერული ესკიზების" დასასრულს, ბებია მარიამი საკუთარი სახლის შესასვლელში რომ არის ჩამომჯდარი, სულ მარტო და ლოდინის მეტი არაფერი დარჩენია. ნანა მჭედლიძემ ეს ფილმი საკუთარი ბავშვობის ისტორიებზე დაყრდნობით, ფაქტიურად სცენარის გარეშე გადაიღო და დღეს ალბათ მხოლოდ მე არ მგონია, რომ ამ ფილმმა არა მხოლოდ მისი ბავშვობა, არამედ მთელი სიცოცხლე ასახა.

ნანა მჭედლიძე 1926 წელს ხონში დაიბადა. თბილისის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ სწავლა იმავე ინსტიტუტში განაგრძო რეჟისურის განხრით, რომელიც 1957 წელს დაასრულა. ის ერთდროულად იყო რეჟისორიც, მსახიობიც და სცენარისტიც.

ნანა მჭედლიძის პირველი რეჟისორული ნამუშევარი იყო კინონოველა სახელწოდებით "ჩქარი მატარებელი", რომელიც მან ოტია იოსელიანის მოთხრობის მიხედვით გადაიღო და სადიპლომო ნამუშევრად წარადგინა. სადიპლომო ნამუშევრის შემდეგ კი იყო არაერთი ფილმი, რომელიც არამხოლოდ ქართული კინოს ისტორიაში იკავებს ღირსეულ ადგილს, არამედ მაყურებლის ყოველდღიურობის ნაწილად იქცა ფრთოსანი ფრაზების სახით. ნანა მჭედლიძის გადაღებულია ფილმები: "პირველი მერცხალი"; "იმერული ესკიზები"; "დიდედები და შვილიშვილები"; "დანაშაული მოხდა", "ვიღაცას ავტობუსზე აგვიანდება". მათ შორის ყველაზე ცნობილი "იმერული ესკიზები" და "პირველი მერცხალია". ორივეს გადაღების ისტორია გარკვეულ უცნაურობებთან არის დაკავშირებული. პირველში მთავარი როლის შესრულება და ბებიის სტატუსის მორგება თავად რეჟისორს მოუხდა, მეორეს შემთხვევაში კი კომედიად ჩაფიქრებული ფილმი - დრამად გადააკეთა. "მინდოდა ქართველების სახე" აღმეწერაო და გამოუვიდა კიდეც.

მის ერთ-ერთ ბოლო ინტერვიუში ამბობდა:

"როგორც ყველა მართლმადიდებელი ვფიქრობ, რომ ადამიანები არ კვდებიან, გარდაიცვლებიან, წავლენ ზეციურ საქართველოში. რას ვიზმთ, ასეა ცხოვრება!"

მართლაც და რას ვიზამთ, ასეთია ცხოვრება და ასეთები ვართ ადამიანები. იმედია ზეციურ საქართველოში უფრო მეტად დააფასებენ, ვიდრე ეს მიწიერმა ქართველებმა მოვახერხეთ.

უფალმა დაგიმკვიდროთ ცათა სასუფეველი "მარიამ ბებია"...