ვერავითარი კანონი ვერ გვიშველის, თუ თვითონ მაქსიმალურად არ შევიცვალეთ. სრულყოფილი ადამიანი არ არსებობს... ჩვენ უნდა შევქმნათ ისეთი კანონი, რომელსაც კი არ უნდა დავემონოთ, არამედ - ვეზიაროთ, უნდა ვიგრძნოთ რომ ამ კანონის ნაწილნი ვართ. დღეს კაცობრიობის ცხოვრების წესი ისეთია, რომ უცოდველი არავინაა და ნურც ვინმე დაიჟინებს ამას! როგორ შეიძლება მე, ერთი ვიყო უდანაშაულო და სხვა ყველა დამნაშავე?! მე ვიზიარებ ყველას დანაშაულს და ამიტომ, მიჩნდება გამოსწორების…

     მხოლოდ ერთხელ ვიხილე დედა სრულიად დამშვიდებული, კერძოდ, მისი გარდაცვალების დღეს - კუბოში. ბავშვები იმიტომ არსებობენ, რომ მშობლებმა არ მოიწყინონ. ადამიანი ვერ გრძნობს საკუთარ სიცოცხლეს, იგი, როგორც ბგერა, გარკვეული ხდება რამდენიმე ხნის შემდეგ. სიკვდილის წინ, მგონი მეპატიება ასეთი სურვილი, გავიგო, საერთოდ ვინ ვიყავი... კარგად რომ ჩავუფიქრდი ამ მნიშვნელოვან საკითხს და თანაც ჩავთვალე, რომ არავითარი საჭიროება არ მქონდა დიდი სიმკაცრით მემსჯელა ჩემს თავზე, როგორც ამას…