თქვენ უნდა გენახათ, როგორ გავათრიე ჩემზე დიდი წითელი სავარძელი აივანზე. იმდენი ვებრძოლე აივნის ვიწრო კარს, რომ მივხვდი თავსატეხები მიყვარს. დაახლოებით რვა წუთი ვფიქრობდი რა ტრაექტორიით გამეძვრინა კარებში ეს ფუმფულა სიამოვნება, ისე რომ პრიალა წკრიალა მინის კარები არ დამემსხვრია. თავსატეხი წარმატებით ამოვხსენი, სუპერგმირიც მეგონა თავი. მოვკალათდი ამ ღრუბელში, იმ იმედით რომ წავიკითხავდი, მაგრამ ნურას უკაცრავად, კითხვაზე მეტად დაკვირვება და…

      გამეღვიძა.

      რამოდენიმე წამი ვერ მივხვდი სად ვიყავი. ლეპტოპი ავიღე და გადავწყვიტე აღმეწერა ის ოთახი, სადაც ახლა ვცხოვრობ. წითელი სამეული, კუთხეში საწერი მაგიდა და მასზე რამოდენიმე წიგნი დევს, წიგნები ვიცანი, კაფკა, ფამუქი და მიშელ უელბერკის რუკა და ტერიტორია. ნეტა ტერიტორიულად სად ვარ, ან რუკაზე როგორ არის ეს ადგილი აღნიშნული?! იყოს, ამაზე მერე ვიფიქრებ. ოთახს დავუბრუნდები. მარცხენა მხარეს კარადა დგას, ერთი კარი ღიაა და…

      მარტში, ჰო, ალბათ მარტი იყო, როცა ახალ ოფისში ამაყად შევაბიჯე. უკვე ვიცოდი, რომ სამსახური მქონდა. მაგრამ მაინც ვნერვიულობდი. მეორე სართულზე ავწკაპუნდი, დერეფანს გავუყევი და თაგვისფერ კარებთან დაბალი, სასიამოვნო გარეგნობის, მომღიმარი პუტკუნაზე უფრო პუტკუნა ქალი დამხვდა. პირველი, რაც გავიფიქრე სამსახურს არ ეხებოდა:

- ნეტა რატომ აცვია ასეთი მჭიდრო შარვალი ?!

      გამიღიმა და მთხოვა დამლოდებოდა. მეც ჩამოვჯექი. თან ფიქრი…