ცხრა წლის წინ ცრემლები იყო და ცხრა წლის შემდეგაც პირველი ემოცია ცრემლიანი გამოდგა, ასეთი ყოფილა კაცის ბუნება - სიცოცხლე უყვარს და გულს უფრთხილდება, ცრემლებზე კი არ დარდობს, თუნდაც ნიაღვრად იდინონ, ოღონდ გული კი მოიოხოს. არა, დღეს ტირილი არ შეიძლება, დღეს ქორწილია!

      არც ძველი ამბების მოსაყოლი წერილია და არც ახლის,…

      ტყუილად ვცდილობ წერაზე უარის თქმას, დავიღალე აზრიანი და უაზრო ფილმების ყურებით. ადრე თუ გვიან მაინც დავწერ და სჯობს ახლა იყოს. ალბათ, ბევრი ელოდება ჩემგან ინფორმაციას, როგორ, როდის, რატომ, სად და ა.შ. დიდი სურვილი მაქვს არაფერი ვთქვა და უბრალოდ გითხრათ, რომ შემეშვით და ნურაფერს მეკითხებით! ეს ძალიან პათეტიკური იქნება, მითუმეტეს როცა გათენდება და თავიდან წავიკითხავ ამ ტექსტს. ეგეც არ იყოს, კვლავ რჩება პრობლემა - ადრე თუ გვიან მაინც…

      წელიწადის დასასრული და მომდევნო წლის დასაწყისი არც ისე ბედნიერი გამოდგა როგორც ამას ტელეეკრანებიდან გვპირდებიან, გვლოცავენ ანდა გვილოცავენ ხოლმე.

      იშვიათად ვუყურებ ტელევიზორს, მაგრამ თითქოს, 31 დეკემბერს ჩართული ტელევიზორის ოთახში ყოფნა ეს საახალწლო აუცილებლობაა, მაგრამ მხოლოდ კარგ ამბებს როდი მოისმენ იქ.

მამა ილია კარტოზია გარდაიცვალაო

      გემის და ხანძრის ამბავი ვიცოდი, დაკარგული…

      ძველთაგან ასეთი წესი ყოფილა მონასტრებში:

ბერები, მეუდაბნოე მამები, აღდგომის მარხვის დაწყებამდე, წინა დღეს, ერთად შეიკრიბებოდნენ, ერთმანეთს შენდობას სთხოვნდნენ და ემშვიდობებოდნენ. წასვლისას ურთიერთს ქრისტეს აღდგომას ახარებდნენ, ეგებ ვერც კი მივაღწიოთ იქამდეო. მერე კი უდაბურ ტყეში, მტაცებელთა გვერდით ანდა უსიცოცხლო ქვიშიან უდაბნოში განმარტოვდებოდნენ.

      ამ დღიდან წაღებული…