ის, რაც მართლა ვარ, კიდეც მამჩნია,-

ქართლის სისხლი ვარ, ჩქეფით გართული,

მცირეა, მაგრამ რაც გამაჩნია,

თრიალეთივით მხოლოდ ქართული.

ხოდა,აქა ვარ, სხვაგან სად წავალ?!

მე ქვად დახვედრა მიჯობს სეტყვობას!

ხოლო ვინცა ვარ, ხოლო რაცა ვარ,

სადაც არა ვარ, იქაც მეტყობა"

კახა სულუაშვილი

ქალავ გამამყევი!, ერთად შავიარათ,

მთაში მისავალი წვრილი ბილიკები,

ქალავ შემომხედე!, კიდევ დავინახო,

შენს ლამაზ სახეზე, ნაზი მიმიკები.

ქალავ გამამყევი!, მთა-გორებს განახებ,

განახებ ლამაზი ბუნების სიუხვეს,

განახებ იებს და განახებ ენძელებს

და ცაზე ლამაზად, მიბჯენილ ჭიუხებს.

ქალავ გამამყევი!, დაუყვეთ ხეობებს,

და დასასრული არ მივცეთ სიარულს,

ქალავ გამამყევი!, არაგვსაც ვუსმინოთ,

ხანდახან…

თაკო მიყვარს მე, მასზე ვგიჟდები,

არ ვიცი რა ვქნა რომ იყოს ჩემი,

ანდა რომც იყოს მერე რაღა ვქნა?

ქუჩაში წელზე მოვხვიო ხელი?

სულ მასზე ვფიქრობ, სულ მასზე ვდარდობ,

დავლევ - ვურეკავ, ფხიზლად ვარ - ვდნები,

მინდა ვუყვარდე და არ ვუყვარვარ,

რით შევაყვარო მას თავი ჩემი?

საჩუქრებს ვჩუქნი, კომპლიმენტს ვამბობ,

კაფეში დამყავს, მის გვერძე ვჯდები,

სულ უკან დავზდევ, მის ჩანთას ვათრევ,

ის კი დამცინის, რა ვქნა…

ქარი დაძრწის, ქურდიც დაძრწის,

ანიავებს ორივე...

თუ ცხოვრება არ გასწორდა და

კაცი არ გამოსწორდა, აქარწყლებენ ორივე.

მშიერ სხეულში სუსტი სული თვალის სარკმლიდან იცქირება:

სადაა ეხლა ის მაძღარი სიყვარული?

მას ვერ დაიჭერს სარკლიდან სული,

დადის უსინდისო სიცივე,

აზრობს უსინდისოდ ყველაფერს,

არ სცხვენიათ ყვავილების,

არც ბალახის და არც…

მომნატრებია არიფანობა,

ჩვენი ლაღობა და ერთად ყოფნა.

სუფრა მწირი და გული უხვი,

ფინჯანში ყავა და მკითხაობა.

სჯა-მასლაათი ყოფნა-არყოფნის,

ჩვენი ოცნება და მონატრება,

ეჰ, იყოს ჩვენი არიფანობა,

იმ დროის ნახული თავისუფლება.

 ისლით შეკრული გამოდგა ტივი,

კიდეც დაშალა ცხოვრების ღელვამ,

და სასწაულად გადავრჩით მაშინ

თუმცა გავრიყეთ ერთურთი…

I

რატომ დამივიწყე მე, მარიამ,

რატომ დამივიწყე?

შენი კალთა ფოთლებით ივსება,

ხოლო მე კი თავს გუბეში ვრგავ.

ქუჩაში გდია მკვდარი,

ქარი ახურავს საბანს...

როცა მე გავჩნდი,

მთვარემ თმები ჩამოიშალა,

ხოლო ქალწულმა ვარსკვავებმა ტუჩზე იკბინეს,

ბებიაქალი ამტკიცებდა -- დაიბადაო!

შენ არ იყავი იქ, მარიან,

შენ არ დაგბრალდეს,

მე ქუჩაში მანქანა გამსრესს.

ესაა ქალაქი,

სადაც ადამიანს…

      ერთი... ორი... ხუთი ... ნაბიჯებს ვითვლით. კიდევ ერთი გუბეა წინ, ესეც თუ "გადავცურეთ", ისე რომ არ დავსველდეთ, ჩვენთვისაც გადაიღებს წვიმა. შენი ლექსებისგან შეკოწიწებულ ქოლგას შენივე კარადის ბოლო თაროზე მივუჩენ ადგილს.

      დამიჯერე, გუბის იქით მარტოობის პროსპექტს მზის ამოსვლის ქუჩა შეცვლის. ცოტაც მოითმინე, მალე სულში ჩაგისახლდები, შენთან ავიშენებ ბუდეს ... ჩამოიფერთხე ეგ სევდა სახიდან, არ მინდა ამღვრეული თვალებით მიყურებდე,…

როდესაც ასე ახლოა გრემი,

მეც მინდა ვიყო უფრო მაღალი,

რომ დაინახონ ჩემში ან ჩემით

რაღაც ახალი, სულმთლად ახალი.

და თუმცა გრემი არის ბებერი,

არის დაღლილი და დანგრეული,

მე მაინც მამღვრევს ეს სექტემბერი,

როგორც საყვარელ ქალის სხეული.

მე მაინც კეთილ ფიქრებით მავსებს

სახეგაპობილ კედლის ალმური

და უკვე ვიცი, რად მიყვარს ასე

ვაზიც, ჩუქურთმაც და სალამურიც.

მე ყველაფერი მომწონს და მიყვარს,…

შენ მიხვდები, რომ დღეს

იანვრის ცა მეტია, ვიდრე

ადამიანთა ცრურწმენა

რომ თარსი რიცხვია ცამეტი;

ფერებს იცვლიან ცისარტყელები

და ცა მეტია, ფერებზე მეტი,

მზიან ლოლოებს მოვეფერებით,

ჩემს ფანჯარასთან რომ წასკდათ წვეთი,

ზამთრის დარიან ამინდს ტირიან.

სიცივემ იკლო თებერვლის ცამეტს,

ჭადარი იფხანს ტოტებს ტილიანს,

კვირტებსაც ცა მეტს გვპირდება, ცა – მეტს.

მარტი ახლოა,…

სიზმარში აფხაზეთი ვნახე,

წუხელ სოხუმში ვიყავი თითქოს,

ვაიმე, ვისაც კი დავუძახე

ხმა არავინ გამცა და ვერავინ მიცნო,

ხმა მაღლა ვეძახდი ჩემს სიჭაბუკეს

არავინ ისმენდა ჩემს გულწრფელ ძახილს

მერცხალს დანგრეოდა ერდოზე ბუდე,

ხარივით ბღაოდა ჩემი ხის სახლი

ჭიშკარს მივაწექი და ვეღარ გავაღე,

უნდობლად მიცქერდა ეზო

ცრემლი მორეოდა სისხლისფერ ვარდებს,

ასე უბრალოდ და უმიზეზოდ…

რომ დაინახო და გაგიხარდეს,
რაღაცა მაინც უნდა გიყვარდეს.

რაღაცა მაინც უნდა გჯეროდეს -
ნაძალადევად რომ არ მღეროდე.

ტყუილუბრალოდ რომ არ იღწვოდე -
რაღაცა მაინც უნდა იცოდე,

რაღაცა მაინც უნდა გახსოვდეს -
რომ არ დანებდე მტერს არასოდეს.

- უფალო მისმენ?

- გისმენ

- დაჩოქილი გთხოვ მომეცი ძალა,

მომეცი ძალა, რომ გავუმკლავდე,

ამ დიდ სიყვარულს გულში რომ ვმალავ,

გული სწრაფად ძგერს უფალო გესმის?

გული რომ მტკივა რატომ არ მშველი?

ღმერთო, მომხედე სული მიკვდება,

ტანჯვით რომ ვკვდები ნუთუ არ გესმის?

ღმერთო, ვერ გხედავ, სადა ხარ ნეტა?

თვალთ დამიბნელდა, უფალო, ვკვდები?

სიყვარული მკლავს…

ჩვენ, პოეტები

ვემსგავსებით თანდათან ჭოტებს

ღამის ჩრდილივით მარტონი ვართ

ამ სამყაროში

თუმცა ეს არის ჩვენთვის შვება

ფიქრებს ვამეფებთ

სიტყვიერება არის ჩვენი რითმა, ნოტებით...

ჩვენ, პოეტები

ვეძებთ რაღაც უკიდეგანოს

ამ სამყაროში რომ…

     ჩემს ქუჩაზე ცხოვრობს ერთი ძალიან საყვარელი მოხუცი ბაბუა, რომელიც ყოველ დილით თავის შვილიშვილ გოგონას სკოლაში აცილებს ხოლმე. დღეს დილითაც (როგორც თითქმის ყოველ დილით) მათთან ერთად მომიხდა ქუჩის რაღაც ნაწილის გავლა და მათ მორიგ ძალიან საინტერესო საუბარსაც შევესწარი უნებლიედ:

     შვილიშვილი (პატარა გოგონა, შავი, გრძრელი ჩაწნული თმით და ეშმაკუნა შავი თვალებით) ეკითხება ბაბუამისს:

- ბაბუ შენ რომ უნივერსიტეტში ჩააბარე ბევრი გამოცდა…

სიყალბემ დანაღმა ჰაერი, ღრუბელი შმორდება,

გრძნობ, რომ ერთნაირად გბეზრდება ძილიც და სიფხიზლეც,

დგახარ ფანჯარასთან, მაინც სულს უბერავ ცხოვრებას,

რომელსაც, აწ უკვე, იოლად გადაცვლი სიკვდილზე.

ცაა და არცაა. სიჩუმის ლეჩაქი ახურავთ

ბავშვობის ეზოში თამაშით გაცვეთილ ბილიკებს,

ჩეროდან ნაცნობი ღიმილი გიყურებს მაცდურად,

ადრე შენ უცქერდი იმ ღიმილს მაცდურად, პირიქით.

დროა... და ყველაფერს თავისი დაექვას…