ჩვენი ეტლი სასახლეს მიუახლოვდა.

მოჭარბებულად დიდი იყო სამეფო კარი. ძვირფასი ქვებით ნაგები უზარმაზარი გალავანი სალტესავით შემორტყმოდა მწვანე გაზონებით, მოცეკვავე ფანტანებითა და იშვიათი ჯიშის მცენარეებით გაწყობილ გიგანტურ ეზოს, რომლის გულშიც ელვასავით ბრწყინავდა თვალ-მარგალიტით მოჭედილი სასახლე.

მისი კოშკები ცას სწვდებოდნენ. ყველაზე მაღალი კოშკის წვერზე ოქროსგან…

დიდმა ხელმწიფემ საცხოვრებლად თავის სასახლე შემოგვთავაზა.

ორად გაიყო მასხარების ოჯახი. მამიკო და დედიკო სიხარულით ცას ეწივნენ. სულ აქეთ-იქით პროწიალობდნენ. ჩვენ კი დავნაღვლიანდით. მშობლიური, ჰაერში გამოკიდებული ქოხი ყველა სასახლეს გვერჩია. მაგრამ რას ვიზამდით?! დედიკო და მამიკო ხომ ჩვენი მშობლები იყვნენ და უნდა დაგვეჯერებინა. გადაწყდა და მეფის კარზე გადავედით…

ერთხელ, იქ, სადაც ზეციური მართლმსაჯულება ზეციური სამართლის თეთრ დარბაზებში მტყუან-მართლის გარჩევით იყო გართული, მე და ჩემი ძმები, ყურებდიდა და ნიკაპგრძელა მასხარები, ჩუმად შევიპარეთ და ღრუბელს ამოფარებულებმა თვალი მივადევნეთ ღვთის სიმართლით გაჯერებულ და განაჩენის გამოტანით გართულ ოცდაოთხ ნაფიც მსაჯულს, რომლებიც ვარსკვლავმხედრის ამაღლებულ ტახტის მისადგომებთან…

ჩემი დიდი ბაბუის და კიდევ მისი ბაბუის მთლად პირველი ბაბუა უზენაესის კარზე მასხართმოდგმის ანგელოზად ყოფილა თურმე განწესებული და ჩვენს ინტერესს იცავდა თავისი ანგელოზური მსახურებით.

როცა გადაუწყვეტია მის უზენაესობას გალაქტიკების შექმნა, დაუძახნია ბაბუასთვის და უკითხავს:

-მასხართანგელოზო, დედამიწის შექმნა მინდა და რას იტყვი ოთხკუთხედი ფორმა რომ…

ჩვენ სამი ძმა ვართ, სამი მასხარა. მე ცხვირ-კაუჭა მასხარა ვარ. ჩემი მომდევნო ძმა ყურებ-დიდა მასხარაა. ხოლო, მესამე, ნაბოლარა ძმა კი - ნიკაპ-გრძელა მასხარა.

დღეს, ოდესღაც ქუჩის ჯამბაზები, საყოველთაოდ ცნობილ მასხარებად გადავიქეცით და თქვენ წამოიდგინეთ სამეფო სასახლეებშიც კი გვიწევს მასხარაობა.

ჩვენი მამა ჯამბაზი იყო. იცი რა მაგრად…