აი, ისეთი დღე იყო, რომ იტყვიან ხოლმე "კარგად აეწყოო". ხოდა უნდა მოვყვე კიდეც, თორემ ერთბაშად ამდენი დადებითის დატევნაც არ ძალუძს, ყოფიერებიდან გამომდინარე, მარად ნეგატივს შეჩვეულ ჩემს გონებას.

   თანამშრომელს და გაუბედნიერდა (ამ სიტყვამ ერთი საშინელი ქართული სიყვაც მომაგონა,  მგონი ერთადერთიც კი -"გათხოვება", რომელსაც პრინციპულად არ ვიყენებ და საერთოდაც, გულწრფელად მაკვირვებს ფაქტი, თუ როგორ შეიძლება ენა, რომელიც "ვინ?" კითხვას მხოლოდ ადამიანის მიმართ იყენებს, სიტყვა "თხოვებასაც"…

   შუაღამიანი მიყვარს, სრული სიჩუმე და ფრთაგაშლილი, უსამანო ფიქრი. ოთარის გზაზე მიმავალი ერთი კაცივით, ფიქრების ჭაში ჩაყურყუმალება და თევზივით გულში ფიქრის დაგუბება. დროც დროა და შაბათის - ყველაზე ფიქრიანი, კვირის ზიარების მოლოდინში თვისთა ცოდვათა მორევში გადასაშვები და დამაფიქრველნი. ამ საღამოსაც ჩამითრია ამ მორევმა და სახარებისეული შენდობის ეპიზოდმა, ჯერ მოყვასის წინ რომ უნდა დაეგო, ითხოვო შენდობა და შემდეგ შესწირო მსხვერპლი…

   ბოდიში, დიდი ბოდიში თითოეული თქვენგანის მარადიულ ხსოვნას ყოველი უყურადღებო, მოყრუებული და იგნორირებული წუთისათვის!..

   მთელი დღე რაზე აღარ ვცადე ყურადღების გადატანა, მაგრამ ამაოდ. ახლაც თვალს ვერ ვხუჭავ, ვფიქრობ ხვალინდელ დილაზე, ჩასატარებელ გაკვეთილზე და ძილი არ მეკარება. შესავალი სიტყვის ყველა ვერსია ზედმეტად ბანალური და არაფრისმთქმელი მგონია.

   - საშინლად ვწუხვარ? განვიცდი და ეს ტრაგედია ჩვენ არ უნდა გავიმეოროთ?

   თუ - მოდით, გაკვეთილის თემას მივუბრუნდეთ! და ასე…