არ ვიცი რატომ გვწამს...

არ ვიცი რატომ გვიყვარს, რატომ გვძულს...

არ ვიცი რატომ გვეშინია სიკვდილის...

არ ვიცი ბოროტებაა მეტი თუ სიკეთე...

არ ვიცი ბოროტები არიან ადამიანები და ხანდახან სიკეთეს აკეთებენ თუ პირიქით...

არ ვიცი რატომ მალავენ ადამიანები საკუთარ "მეს" და ატარებენ ნიღბებს...

არ ვიცი რატომ შურთ...

არ ვიცი რატომ ნერვიულობენ იმაზე რაც სანერვიულო არაა...

არ ვიცი არსებობენ…

სიახლოვე თვალის კიარა გულისა უნდა იყოს, შორიდანვე რომ გრძნობ სითბოს და გეღიმება ჩუმად შენთვის..

ჩვენ სხვებისგან გამოყოფილნი, მათში არსებულნი, ხელში ყავით - ფიქრებით შორით და მაინც წვიმით სველნი დავმსხდარვართ და ფიქრებით ვთამაშობთ.....

ღამის სიბნელეში, მთვარე რაც არუნდა ანათებეს, ხეებს მიღმა იმალება სევდის ნაკუწები....

გრანელობა უფრო სენია ვიდრე პოეზიის სიყვარული....

მონათესავე სულის ცნობა…

      ყოველთვის როცა საათის ისრებს გავცქერი, ვფიქრობ, რა ჩქარა გადის დრო... წამის დაფიქსირებას ვერც კი ასწრებ, ისე ენაცვლება მეორე წამი პირველს და ასე უსასრულოდ.... დრო გადის და ტენდენციებიც იცვლება. ვიცვლები "მე" და სამყარო ჩემს გარშემო. ამ ახალ სამყაროში კი ჩნდება არა ერთი "შენ", რომლებიც ჩემს "მეს" უკავშირდება და ერთად ვიღებთ ახალ ცნებას - "ჩვენ", რომელიც იმაზე მეტია ვიდრე "მე" და "შენ" ცალცალკე აღებული.... მე და შენ(არა ერთი შენ) ანუ ჩვენ -…

      რა მოგივიდა, ტრიფონ, ხომ ხედავ ვაღებ! - მარგალიტა კართან მივიდა, აგრუხუნდა ურდული, კარი გაიღო და ერთაოზის აბურძგნული თავი გამოჩნდა.

      - დაე, დაიმსხვრეს ქნარი, ჰანგი მუდამ იჟღერებს, მარგალიტა! - ამ სიტყვებით შემოიჭრა ერთაოზი ოთახში.

      - ახლა მიტირეთ რუსულათ! - ლიმნის ხისკენ გაქანდა მარგალიტა.

      - ვერ მიცანი? ერთაოზი ვარ! - ხელები გაშალა ლტოლვილმა, შენი ერთაოზი.

      - გავიდა მერე ათი წელი? - შიშით…

სულაც არ მინდოდა მაინც გამახსენა.

წვიმა არ მინდოდა ზეცამ დამასველა.

ნიავი მინდოდა და ქარი დაქროდა

ყიდვა მინდოდა და ჯიბეში რა მქონდა

სითბო მინდოდა და ზამთარი მათოვდა.

როდესაც მციოდა არავინ მათბობდა.

ღამე მინდოდა და უცბათ თენდებოდა

წუთი მინდოდა და წამათ გრძელდებოდა,

მეტირებოდა და ცრემლი გამქრალიყო

ფხიზელს ვეძებდიდა ყველა დამთვრალიყო.

კეთილს ვეძებდიდა ვპოულობდი ბოროტს

წინ მივდიოდი და სულ…