სასოწარკვეთილებაში ჩავარდნილი ნუთუ შეძლებს თოვლით დაფარული გზის გაკვალვას.. მზიანი ამინდში თოვლი დნება და როდის გათენდება როდის დამთავრდება.. როდის დაიწყება ახალი დილა იქნებ ასეცაა საჭირო მაგრამ მოუთმენლობისდა გამო სიყვარულისკენ, ბედნიეებისკენ სწრაფვა არ ნელდება არ მშორდება. და მეც მათით სავსე მივდიივარ ამ თოვლით დაბურულ ღამეს და იმედი მაცოოცხლებს რომ მზე ამოვა...…

"თქვენ გიყვართ თავისუფლება და ჩიტად ყოფნას ამიტომ ნატრობთ? მერედა თუ გიყვართ, რატომმღა იმონებთ ერთმანეთს... თავისუფლება კი არა, უფრო მეტად ერთმანეთის დამონება და დამცირება გიყვართ" - გოდერძი ჩოხელი

        არსებობს უმიზეზო უსამართლობა, როდესაც ხშირად საკუთარი ნების წინააღმდეგ ცხოვრებას მიჰყავხარ იქ სადაც არ გინდა, გაკეთებინებს იმას რაც არ გინდა და ყოველივე ამის გამო სამუდამო ტკივილს გიტოვებს გულში, რომელიც შემდეგ აღარასოდეს აღარაფრით აღარ წაიშლება და ბოლომდე გტანჯავს, ამიტომ უნდა ეცადო, რომ არასოდეს არ გაუკეთო ცუდი იმას  ვინც ისეთივე ადამიანია, როგორიც შენ თვითონ ხარ. მთავარი ეს არის და არა სიამაყე, მთავარია სიკეთე მხოლოდ სიკეთე…

სიცოოცხლის უკანაასკნელ წამებს ითვლიდა და მაინც კრთოდა იმედი გადარჩენის.. ჩემს დაბადებასთან ერტად ჩემი სიკვდილიც იშვა ჩემ სიყვარულთან ერთად ჩემის სიძულვიილი ამეკიდა  და ჰე ახლა ვზივარ და უცქერ გაშტერებული არემარეს თითქოსდა ააქამდე ნიღაბი ჰქოონდა იხსნიის და მწარედ დამციინის... და მე სიიცოოცხლის უკანასკნელ წამებში პირველად გამიჩნდა იმედი იედი გადარჩენის... სურვილი სიიოოცხლის სიიყვარუულის..ძლევიიდა და დაძლევიიის.... ყოველთვის მეგოონა როომ ცუდი ქვეყნად არ ხდებოო მეგოონა როომ ეს მხოოლოდ ფუურცლებზე…

დღეს სარკეში საკუთარ ანარეკლს ვათვალიერებდი თითქოს იმდენად შევცვლილვარ რომ საკუთარმა თავმაც კი ვერ მიცნო.

–დავმახინჯდი...

ტკივილისგან გული შემიფრიალდა და იქნებ დადგა დრო... 

დრო წასვლის, დრო გაქრობის....

მახსოვს ჩემი თავი კუთხეში მიმჯდარი წამლით გაბრუებული, კიდევ ძირს გართხმული მიწის და ასფალტის სუნით გაჯერებული რომ ავყურებდი მკრთალად მოკიაფე მთვარეს... და კიდევ მახსოვს სიყვარული ჩემთან ერთად დამახინჯებული აქოთებული,... მგონია ვინმე რომ მიახლოვდება ჩემი სიმყრალე…

სველ მიწაზე ფეხის გულებით ვგრძნობ..

მე გარდავიცვლები შენგან ეულად შენი ფიქრებით,.. ჩვენით მივიწყებულ სილამაზის ეულ მიხვრამოხვაში.. მე გარდავიცვლები შენით სავსე სიშორით დაღლილი.. 

აჰა სევდანარევი თითქმის მობეზრებული დაღლილი სევდით და ისევ და ისევ ყველასგან…

მე შენ მიყვარხარ და არა ეს ცა

მე შენ მჭირდები და არა ეს აბობექრებული ზღვა

მე ჩვენი მინდა და არა ჩემი 

მე შენით მინდა და აარაა მისით

მე ჩვენ და კიდევ ჩვენი და ჩვენ ჩვენით გამთბარი სევდით დამტკბარი

აი ესააა.. მე შენ და შენ მე... და ჩვენ..…

ატალახებულ მიწაზე ჩუმი, ჩემი ფეხის ნაკვალევიღა ჩანს.. თითქმის ყველა დაემალა სიყვარულიფერ წვიმას, ასე რომ მოისწრაფოდა ჩვენსკენ ჩვენს ჩასახუტბლად.

და მე ისევ და ისევ ოცნებებში ატმისსფერკაბიანი ნაწნავებით...

და რეალობა მე თავზე თმა შეურჩენელი ვდგავაარ შავი კაბით და ვეგებები სიყვარულით წვიმის წვეთებს, წვეთებს რომელიც თვალსაც კი მარიდებენ,...

და ისინი ეხეთქებიან ჩემს კანს....

დავიბენი... წვიმამ სიყვარულით გაჯღენთილმა დღეს ბრძოლა გამომიცხადა და გამახსნედა გულის ფეთქვა,…

ზღვისფერი გაქვს თვალები და, თავად ჰგავხარ ზღვას,

თუ არ შეგებრალები და, მითხოვდები სხვას,

მივატოვებ გაზაფხულზე თესვასა და ხვნას,

გადავლხავ ადიდებულ ჭოროხსა და მტკვარს,

ცეცხლს გავატან შენს სამყოფელს, შენს სიყვარულს ქარს,

და მოგკილავ მოღალატევ, მაგ ნაფერებ…

აქტუალური თემა სიკვდილიი... და მე მოვკვდები.. და მე ამოვეფარები მიწიის იმ ნაგლეჯს სადაც შენ გაივლი ხელჩაკიდებული შენს სიყვარულთან ერთად.. და მე მოვკვდები... წამიღებს ყორნების ქვითინი... დამიიტიირებს ჩუმად ამოსული იები რომელსაც შენ ფეხით გათელავ.... და მე მოვკვდები ჭიდილში ტალღის რომელიც ნაზად კოცნისას სიცოოცხლეს წამართმევს... და მე მოვკვდები მიწაზე მშვიდად ამოსუნთქულ ჰაერის ვიოლინოს სიმებთან ერთად.. ცრემლების ნდომით და მაინც ღიმილით... სიკვდილის წყურვილში ვიხრჩობი და სიკვდილის დომით…

ადამიანის სხეულში ჰაერი გარდაიქმნება ენერგიად. რომლის ძალა და სიხშირე მნიშვნელოვნად დამოკიდებულია ჩვენს ფიქრებზე. სხვადასხვა ფერთა სუნთქვა ზემოქმედებს ადამიანის ჯამრთელობის სხვადასხვა ფაქტორებზე.

დაჯექით მოხერხებულად, ისე რომ ხერხემალი იყოს გასწორებული. ენის წვერი მიაბჯინეთ ზედა კბილებს უკან, სასაზე. ნელ-ნელა ჩაისუნთქეთ ცხვირით. გონებაში დათვალეთ ხუთამდე. ჩასუნთქვის შემდგომ შეაჩერეთ სუნთქვა ათ თვლამდე. შემდგომ ნელ-ნელა ამოისუნთქეთ პირით თხუთმეტ თვლამდე. ახლა როდესაც თქვენ სუნთქავთ ამ…

     ვიცი არ გიყვარს წვიმა... არც მე გიყვარვარ და არც ჩემი ოცნება ატმისფერკაბიან, წითურ თმიან გოგონაზე... შენ არც ჩემი თითები გიყვარს ყოველთვის მოსვრილი, არც ხელის გულები ასე დახაზული და გადაღლილი ფუნჯის ტარებით... შენ არც ჩემი პატარა თვალები გიყვარს მუდან მბრწყინავი და გულის სიღრმიდან ამონადენი უსაზღვრო სევდით სავსე... შენ არც ჩემი ღიმილი გხიბლავს ასე რომ მეღიმება ყოველ შენს დანახვაზე თუ ყოველ შენს სიტყვაზე.... და მე დამთვარალი შენით... და შენ ამაყად თავაწეული, მომზირალი…

თუ გაბეედაავ შემოომხედე.. თუ გაბეედავ შემიიყვარე. მოომენდე და გამიღემე... იყავი ჩემთან.. იყავი ჩვენთან იყავი შენ და ვიქნები მე... ვიქნებით ჩვენ და იქნებიიან ისიინიი... თუ გაბეედავ შემეეხეე და ხელი ხელს მოკიიდე.,.. თუ გაბეედავ მოომეხვიიე... თუ გაბეედავ გამიიღიიმე,.... თუუ გაბეედაავ იყავი ჩემი.,.. და ვიქნები შენი... თუ გაბეედაავ წავიდეთ.. თუ გაბედავ გამოომყევი და უკან არ მიიხედოო.. თუ გაბეედაავ თვალებში შემოომხედე და იგრძენიი... 

სიკვდიილის წყურვილში, სული ნელ-ნელა ამომხდა და მგონი დარჩენილი ნაფლეთებიც ქარს მიაქვს.. გაყიიდუულოო ბედნიიერეებავ,.. გაყიიდუულოო სუუნთქვაავ... გამქრალო იმდეო.. მოომავალო სიკვდიილო.. რატოომ აგვიანებ?

...........................................................................................................................................

მინდოოდა სუუნთქვა ... ხელის ხელთან შეხება.. მიდოოდა სურნელით დათროობა და კვლაავ სიიცოოოცხლემიხდიილი  მიიგდება, ტალღების უძრავ ზვირთებში...…

ყოველდღიურად ვაწყდები ადამიანებს .. ფრაზებს... 

-თქვენ ადამიანები.. 

-არ გესმით..

-ვერასდროს გაიგებთ...

ვუუსმენ და ვხვდები, რა ორიგინალურად აქვთ მორგებული ნიღბები... რა ორიიგიინალუურად ცრუოობენ თითქოოს ვინმეს ვინმეზე რაიმეთი მეტი გაეგებაა.. და თუ ამდენი ამდენს ხვდებით რატომ არ იცვლება დღევანდელი დღე??? რატომ…

ღამის ლეგენდა დაჰქრის, დასცურავს,

ჩანგის სიმების მოისმის ჟღერა,

თავდავიწყების სავსე მორევში

დღეს ლხინს ეძლევა ქსანტე, გეტერა.

ტკბილ ნეტარების მდუმარებაში

აჰა, სიმღერის გაისმის ქარი,

ხან ნაზი, როგორც თოლიას კვნესა,

ხან მწველი, როგორც სატანის ქნარი.

ველური ცეკვა, თასთა წკრიალი,

მოწყენილ კაცთა ხარხარი მწარე,

მელოდიური, გაძაფული ხმა

და სინანულის ჰანგი მგზნებარე.

ყველა ამ ხმებში დაგუბებულა,

შეერთებულა და ადის ცამდე…