Good night, Elioz.!!

ყოველი დღის გადაფურცვლისას ხვდები,

რომ შენი ცხოვრების ბოლო გვერდამდე

კიდევ ერთით ნაკლები დარჩა...

რამდენიმე კვირაა,

რაც ყოველდღე ელიოზი მახსენდება...

ჰო, ის…

რა უნდა ერქვათ დღეებს,

ძალაუნებურად არსებულს,

როცა რომელიღაც კუთხეში

ხმას დაგუბებულს ინახავ,

რადგან ერთი ბგერის წარმოთქმასაც კი,

სწორედ ის ძალა სჭირდება,

რომელმაც უკანასკნელ წამს

ზურგი გაქცია და თვალები მილულა...

როცა შენი სუნთქვა შენს ყურებს კი არა,

ფილტვებსაც აღარ ესმით...

როცა საკუთარი ხელები

იმ ტოტებს გაგონებს

სველი თოვლით დამძიმებულნი

უღონოდ რომ დახრილან...

ლურჯი ვენებით დასერილს…

პაულო უჩელოს იდეები გიჟად "მონათლეს",

რადგან ნორმალურობა ყელში ამოუვიდა

და თავის მიერ მოხატულ საათს

ისრები 'უკუღმა' დაატრიალებინა...

ხანდახან, ჩემნაირებს ჩამოვთვლი ხოლმე,

თითებზე, ჩემთვის,

სულ რაღაც ორი ათეულიც ჰყოფნის ნაცნობებს,

და მეფიქრება -

არ შეიძლება აქედან წასულებს

მანძილი,

სინათლის წელიწადი,

გალაქტიკები გვაშორებდნენ ერთმანეთს...

მარტოვარსკვლავებად ვცხოვრობდეთ,

და მერე,

ცას ვწყდებოდეთ…

შენ რომ აქ იყო,

ახლა ვიქნებოდით წვიმის ქვეშ,

ახლა ვიქნებოდით სველი ერთმანეთი...

დავიმახსოვრებდი შენი პერანგიდან

ჩემს თითებში მოხვედრილ

სითბოს სუნს,

წვეთებს,

ნეკნებს...

შენი ზურგის ყველა ხაზს...

დავიმახსოვრებდი ჩემს თვალებში

შენით აციმციმებულ ვარსკვლავებს,

რადგან შენ ხარ სინათლე,

რომელიც ათენებს ჩემს ღამეებს...

შენ დაიმახსოვრებდი

ჩემს თმაში წვიმისგან შეტოვებულ სუნს,

ჩემს…

ხანდახან, იქ გრძნობ თავს

ყველაზე უცხოდ, სადაც წესით,

ყველაზე შინაურად უნდა გრძნობდე...

ან უნდა დადუმდე და იყო ის,

ვინც ხარ, ან ილაპარაკო

ათასი სისულელე,

"დაემსგავსო" სხვებს

და მათ…