ხდება ხოლმე ასეც...

განვლილი ცხოვრება სიზმარში ნანახი

კადრებივით რომ გიტრიალებს თავში...

....

წუხელ,

ისევ არ ამინთია შუქი ოთახში,

საწოლზე ვიდევი და უხმოდ ვსუნთქავდი

მისი თვალების-ფერ…

ვწევარ ღამისფერი ჩრდილებით

სავსე ოთახში

ნეკნებში გაჩხერილი მოგონებებით

და სუნთქვა მიჭირს...

მე, ისევ ვწერ

შენზე...

როცა ვიცი,

რომ ამ სტრიქონებს წაიკითხავენ…

ჩემი სულის ჯგუფს

ჰქვია არაამქვეყნიური...

ვენებში

სისხლის მაგივრად, მოძრაობს

აბსურდი სიგიჟის დანამატებით...

ანუ, მივეკუთვნები

ადამიანების ცალეულ სახეობას...

ჩვენ,…

       მომენტი, როცა ყველაფერი იცვლება ერთგვარი გაურკვევლობის, მოლოდინებისა და იმედების ნაკრებია. ზოგადად ყველანი ყოველდღიურად განვიცდით ცვილებებს, თუმცა ამას ვერ ვამჩნევთ, ისევე, როგორც დედა ვერ ამჩნევს, როგორ იზრდება შვილი თვალსა და ხელს შუა. გადის დრო და ის უკვე ზრდარულია... თუმცა არის დროება, როცა ცვლილებების ქარს გუმანით გრძნობ. მაშინ ცვლილებებს ან ახორციელებ, ან იძუელბული ხარ განახორციელო...

      ყოველთვის…

თვალები ჰქონა.. ოჰ, როგორ გითხრა, მწვანე, ჩამუქებული, უსიცოცხლო და სხივმოკლებული. ადრე ისე უციმციმებდა, სიცოცხლის ნაპერწკლებს ისვრიდა. სახე მუდამ ნათელი და მომღიმარი ქონდა.. ახლა აღარც იღიმის. თვალებში სევდა ჩაუსახლდა.…

       რა  დრო  გასულა  ამხელა ცას კვლავ გადუარა  მზემ , და ჩავიდა  კიდევ ერთხელ (თუ სამუდამოდ? ) ვიცოდე  მაინც , უსასრულო  თვალსატყუარი.გალაქტიკათა ოკეანევ ( მითხარი უარი ან დასტურმყავი !) ისმენ თუ  არა  ჩემი უძირო ღამის მონოლოგს?! შენ  კვლავ  საოცარი  ხარ საოცარი, ეს დაეჭვება  შემზარავი შენი  მიწყალობე , ვით  ქარი სანთლებს დათოვლილ დღეებს გულგრილად მიქრობ შენს წიაღ მღოღავ უხილავ მიკრობს და  ეს   უმთვარო ღამეებიც ასე წყვალობენ ... მე კვლავ  ვეცემი მაგრამ…

სულ ტყუილია,

რომ ამბობენ,

ვარსკვლავები

მხოლოდ ცაში ციმციმებენო...

მე გუშინ გოგო ვნახე,

განათებული სახით მოდიოდა და

ეღიმებოდა...

ცის მაგივრად,…

      ხანდახან ადამიაში რაღაც გამოუთქველი,  დაუწერელი გრძნობა გამოძვრება ხოლმე. ეს გრძნობა წამიერი და წუთიერია, მოვა "გამაგიჟებს" და მერე ისევ მიდის. არ ვიცი საიდან მოდის, და არც ის ვიცი მერე სად მიდის ხოლმე, მთავარი ისაა რომ მოდის. მაშინ ყველა მიყვარს, ყველაფერი მიხარია და ვთვლი, რომ ყველაფრის მიუხედავად ცხოვრება მშვენიერია! თითქოს ეს…

       ორგანოების გადანერგვაზე ყველას სხვადასხვა აზრი აქვს, მე რიგ შემთხვევებში ვეთანხმები ორგანოების გადანერგვას მაგრამ ამ თემაზე ფიქრისას შეუსბამობებსაც ვაწყდები ჩემი აზრით ორგანოების გადანერგვა მისაღებია როდესაც ეს უკანასკნელი სიცოცხლის შენარჩუნებას გულისხმობს, კატეგორიულად არ  ვეთანხმები სასქესო ორგანოების და ჯირკვლების გადანერგვას, როცა ეს კონკრეტული ადამიანების სურვილით ხდება საპირისპირო სქესად ქცევის მიზნით, მაგრამ შეიძლება კონკრეტული გამონაკლისების დაშვებაც.…

      21–ე საუკუნეში აბორტები ძალიან გავრცელებულია. აბორტები ძირითადად არასრულწლოვნებშია გავრცელებული, ამის მიზეზი კი ინფორმაციის არცოდნაა. აბორტი იგივე დანაშაულია რაც ადამიანის მოკვლა, რადგან ბავშვის სული უკვე არსებობს, მაგრამ აბორტები ზოგჯერ საჭიროცაა რადგან აბორტის არგაკეთების გამო შეიძლება მშობიარე გარდაიცვალოს, ასევე საჭიროა აბორტი იმ შემთხვევაშიც თუ ბავშვი ვერ ვითარდება მუცლად ყოფნის დროს და რაიმე ორგანო რჩება განუვითარებელი.

ამას წინათ ვფიქრობდი, რომ ცხოვრებაში ბევრჯერ გამიმართლა. 

მართლაც...

გამართლება არ ნიშნავს იმას, რომ მაინცდამაინც სასახლეში უნდა დაიბადო და პრინცესა იყო. თუმცაღა ჩემი სახლი ჩემთვის ნამდვილად სასახლეა, მე კი ჩემი მშობლებისთვის ერთადერთი პრინცესა ვარ. 

ვფიქრობ, ეგოისტი არასდროს ვყოფილვარ, მაგრამ ამ ბოლოს, რომ ვფიქრობ, მიხარია, რომ არსებობს ორი…

ხანდახან მგონია რომ ტკივილი უსასრულობაში გადაიზრდება.. მომიცავს ისე როგორ მთელი ზეცა ჰქნდა დღეს მოცული..

დამგლეჯავს ისე როგორც ზღვა გლეჯდა ნაპირს ტკივილისგან.. უსიყვარულოდ მიტოვებული..

მგონია რომ ისევ ეულად გარდავიცვლები უგრძნლად…

       კარგია, კარგი... დილით რომ იღვიძებ და არაფერი გექაჩება გულზე...მითუმეტეს მაშინ, როცა ჯერ კიდევ დაძინებამდე ათასი რამ გაწუხებდა. მთელ სამყაროსთან იყავი გულწრფელი და ამას სველი თვალებით ამტკიცებდი... მაგრამ თენდება მშვენიერი დილა, გულმშვიდი, სულწყნარი, ნერვებდასვენებული და სუნთქვათავისუფალი. ახლა ვცდილობ გავიხსენო ის, რისი დაწერაც წუხელ მინდოდა ყველაორგანოშეწუხებულობისას, მაგრამ ვერ ვიხსენებ, არა და  გულში დანაგამყრელი სიტყვები ჩანდა სიბნელეში და…

      გუშინ ბეღურას ველაპარაკე... არ მინდა ახლა, შენ მისი ენა რა იციო და ასეთები... ვილაპარაკეთ და მორჩა!.. მოკლედ, ჩემნაირი სულია ისიც და ლაპარაკიც არ გაგვჭირვებია... ყოველ შემთხვევაში, ისე არ ვყოფილვართ, საერთოს რომ ვერ პოულობ, იცი ვერ გაიგებს, შენებურად რომ დაუწყო ბაასი და დიდი გაჭირვებით ცდილობ, რამე ამოღერღო ისეთი, აღმართული კედლის მიუხედავად, ცოტა მაინც რომ მიაწვდინო ხმა...

       ჰო, მოკლედ, მელანქოლიით შეპყრობილი ვიდექი ფანჯარასთან და ისიც ზუსტად ამ მდგომარეობით…