ხუთი საათია გამთენიის...

აღარ მიკვირს, ჩვეულია...

ღამის ძილს ვდარაჯობ...

სიჩუმეში ისევ უხმაუროდ გაისმის

ჩემი გაცრეცილი სუნთქვა...

როგორ მოვიტყუო,

არ მცივათქო,

როცა ხელებიდან

ლურჯი ვენებიც კი სიცარიელეში გაიკრიფა...

როგორ მოვიტყუო,

რომ ყველაფერი გენიალურადაა,

როცა ყელში ცრემლები კი არა,

ცხოვრება მეჩხირება...

როცა ჰაერის ნაკლებობისგან

ნეკნები მტკივა და

თანდათან სიზმრისეულ ლანდს…

გვიანბრინჯაო-ადრერკინის ხანის აღმოსავლურ-ქართული კერამიკა

       როგორც ცნობილია, აღოსავლეთ საქართველი მეტად მდიდარია კერამიკური წარმოებისთვის საჭირო ნედლეულით და აქ მცხოვრები ხალხიც უძველესი დროიდან მოკიდებული ინტენსიურად მისდევს თიხის ნაწარმის დამზადებას. გვიანბრინჯაო-რკინის ხანაში თხას ფართო გამოყენება აქვს, ადამიანი თხისგან ყველაზე დიდი რაოდენობით…

კოლხური  ცული

       ძვ.  წ.  II_I     ათასწლეულის  მიჯნაზე  ბრინჯაოს  მეტალურგია     ამიერკავკასიაში განვითარების  უმაღლეს  საფეხურს  აღწევს.  შესაბამისად,  ათასწლეულის  პირველ საუკუნეებში მხატვრულად დამუშავებული ლითონის ნაწარმის არსებობა საყოველთაო ხასიათს ღებულობს, შესრულების…

მოკლედ შენ ასეთი "პოსტუკა" არ გეკადრება და ამაზე ბევრად გრანდიოზული რამის ღირსი ხარ, მაგრამ ეს "ნაუცბადევი" რაღაც მაინც უნდა გამეკეთებინა ☺ ბოლობოლო გაგაცინებს მაინც :D

ე.ი ვინაიდან და რადგანაც ყველა წესისა და კანონის მიხედვით ყველას აქვს დაბადების დღის აღსანიშნავი ერთი დღე, მეც წინასწარ მოვაგროვე ხალხი რათა შენთვის მოელოცათ ეს დღე ☺ (ანუ ეს დავწერე იმ იმედით,…

ამ აპრილის ფონზე, არ დადგება დარი,

არ შეწყდება ალბათ საშინელი ქარი,

მე ყველაზე მეტად მიყვარს ერთი ქალი

მას კი კვლავაც ისე უყვარს მისი ქმარი.



ზოგჯერ ვნატრობ დილით, გაგაღვიძო კოცნით

მაგრამ ალბათ იმ წუთს შენ სხვა კაცი გკოცნის.

საძინებლის კარებს ღამით ღიას ვტოვებ,

იქნებ დილით ჩემთვის სასწაული მოხდეს.



არ მსურს დაჯერება, რომ შენ ჩემი არ ხარ

არ მსურს იმის ფიქრი რომ სხვას ცოლად ყავხარ.

მინდა დილით კარგო გიკოცნიდე…

არასდროს გასაგზავნი წერილი

       ღამე უეცრად თავს რომ არ დამატყდეს თავისი ჯადოსნობით და მონატრებამ ყელში არ მომიჭიროს, ვეჩვევი ადრე შევაფარო თავი ბალიშს და საბანს. მაგრამ ამ უცნაურმა მონატრებამ ისე ამომიჩემა, რომ დილის ფერებს ჩემთან ერთად ხვდება და ღამის უფერობას ერთად ვეგებებით. როგორც ღამეა მისტიური, ასევეა ჩემი „შენდამი“  მონატრება, უმისამართო მონატრება.  თვალწინ მიდგას შენი სახე, თვალების ფერი,…

     ვერავითარი კანონი ვერ გვიშველის, თუ თვითონ მაქსიმალურად არ შევიცვალეთ. სრულყოფილი ადამიანი არ არსებობს... ჩვენ უნდა შევქმნათ ისეთი კანონი, რომელსაც კი არ უნდა დავემონოთ, არამედ - ვეზიაროთ, უნდა ვიგრძნოთ რომ ამ კანონის ნაწილნი ვართ. დღეს კაცობრიობის ცხოვრების წესი ისეთია, რომ უცოდველი არავინაა და ნურც ვინმე დაიჟინებს ამას! როგორ შეიძლება მე, ერთი ვიყო უდანაშაულო და სხვა ყველა დამნაშავე?! მე ვიზიარებ ყველას დანაშაულს და ამიტომ, მიჩნდება გამოსწორების…

"შენი თვალებით მე მეღმერთები " -

ციმციმა, ციმციმა თვალები... როგორც მუზას გამოგიყენებ,მოგწერ ბევრს და უამრავს .

შემოვინათებ შენს თვალებს, სადაც "ეშმაკები" დაძრწიან,

შენი ციმციმა, ციმციმა თვალები...

გიშვებ და ვერ გელევი, ჩემში შენს მცირედს ვტოვებ, რათა მივწერო მას.

ჩვენ დროებითი ერთმანეთით ავივსეთ სიცარიელე და ახლა

ციმციმა, ციმციმა თვალები დარჩა :)

"ჩემით თვალებით შენ გეღმერთები"

გალაკტიონი ალბათ უფრო გალაქტიკაა

რომელიც

მზის სისტემამ უარყო,

შავმა ხვრელმა არ მიიღო და

ფარდობითობის თეორიამ ვერ დაამტკიცა.…

1. იტალია

იტალიელმა მასწავლებმლმა შეიძინა 3-ბორბლიანი სატვირთო მანქანა და და გადააკეთა საბავშვო ბიბლიოტეკად ის დადის იტალიის სოფლებში და ცდილობს ბაცსვებს შეაყვაროს კითხვა..

2. ნორვეგია…

მე გავიქცევი...

დავტოვებ ჩემს უსულო სახლს

ჩემებურად მოუწესრიგებელი წესრიგით,

იატაკზე მიმობნეულ პურის ნამცეცებს,

და ჩიტებისთვის ღია ფანჯარას...

კიბეზე დავეშვები

მოგონებებით სავსე ზურგჩანთით,

restless-ობის აღმატებული შეგრძნებით,

სიცივისგან დასერილი სხეულით...

მაინც მივაღწევ,

ბევრჯერ ნახსენებ,

სიშორისკენ მიმავალ ძველ მატარებელს,

დაგლეჯილი ერთფეროვნებითა და

სულში გადაშლილი…

"როცა არ ვარ ადამიანობის ხასიათზე, (ანუ, როცა არ მინდა გამოგიყენოთ... არ მინდა თქვენით ვითამაშო... არ მინდა თქვენი გული ხელში დავიკავო, თოვლის გუნდასავით ვატრიალო  და მერე უბრალოდ, თითებს შორის დაფშვნილი ძირს დავყარო... როცა არ მინდა შევიჭრა იმ სივრცეში, საიდანაც გამოსასვლელ უამრავ კარს მალევე ვიპოვი... სანამ ჯერ კიდევ არაა სულ ერთი თქვენი გრძნობები ჩემთვის... სანამ შემწევს ძალა თავს ვაიძულო უარი ვთქვა თანამედროვე "ადამიანობაზე"... სანამ გაძლევთ  უფლებას მომშორდეთ,…

     შეუძლებელია წარსული უბრალოდ ჩამოირეცხო დაივიწყო და მორჩეს. მაგრამ მაინც გაგვახსენებს თავს შეცდომები , ისეთი შეცდომები გზებზე რომ არიან ჩამწკრივებულ ლამპიონებივით, თუმცა სულაც არ ანათებენ რომ სახლისკენ სავალი გზას. გაგვინათოს .

კარგია ოცნება, როცა მისი მიზეზი შენ ხარ, მაგრამ მე ხომ ბინძური რეალისტი ვარ და მხოლოდ წამიერად ვცილდები მიწას.

მძიმეა ჩემი ცხოვრება,…

ჩემს ოთახში

ისევ არ ანთია შუქი...

ფარდები სრულად ფარავს ფანჯრებს...

საათი ჩამოვხსენი...

აღარ ისმის დროის მექანიკური ხმაური...

შეციებული ვწევარ საწოლზე...

ვუსმენ მხოლოდ წვიმის,

სიჩუმისა და

გულისცემის აკომპანიმენტს...

ახლა,

ყველაზე მეტად მინდა,

გიყურებდე ბავშვურად მძინარს...…

       რა მნიშვნელობა აქვს ბაკალავრის ბოლო წელს ითვლი, ხვალ სამახურში ხარ წაასვლელი, რაღაც სულელური საქმე გაქვს დასამთავრებელი თავისუფალ დღეს, თუ უბრალოდ ერთი ადამიანი ხარ, ვინც ახალგაღვიძებული ფიქრობს... ფიქრობ დღეს რას გააკეთებ, რა განიცდი, ზოგადად დღესაც ხომ განცდებს აფუძნებ და ისე წარმართავ მას. ფიქრობ მომავალზე. ეს უკანაკნელი ჩვენს რეალობაში (მხოლოდ საქართველოს არ ვიგულისხმებ) ბუნდოვნად ჟღერს და არც ისე იმედიანად გვესახება. თუმცა…