ერთი გოგო, ერთი ბიჭი, ერთი ქალი, ერთი კაცი

და ისევ ქალი, ისევ კაცი, ისევ გოგო და ისევ ბიჭი

და ბოლოს ბევრი გოგო, ბევრი ბიჭი, ბევრი ქალი და ბევრი კაცი,

მაგრამ ყველა უცხო და ყველა ყრუ, ბრმა ან კოჭლი....

შენ კი ერთი, მხოლოდ ერთი და მხოლოდ შენთვის ამ უცხო ხალხში

პ.ს. ციკლიდან "ავტობუსში მოფრენილი მუზები"

ახალი დილა...

ახალი მზე, ახალი ჰორიზონტი....

ახალი გზა ისე შორი და უსასრულო.... სწორედ რომ უსასრულო, რადგან ის მხოლოდ დასაწყისის დასაწყისია... გზა თავისი დასაწყისით, დასასრულის გარეშე...

ახალი აღმართი და ისევ დაღმართი...

ახალი ქუჩა ახალი სახლებით, ახალი ხალხით, ხოლო ეს ხალხი ახალი თვალით და ყურით, ზოგი ღიმილიანი, ზოგიც კოპებშეკრული, ზოგიც სევდიანი და ზოგიც უბრალოდ გაბოროტებული...

შენც რაღაც ახლით ამ გარემოსთვის, აქაური ქუდით, რომელიც შენს ნამდვილ სახეს…

"დიდი ხანია მინდოდა მომეწერა, მაგრამ ირაციონალურობას მოეცვა ჩემი აზროვნება. შენ ჩემი მრავალუცნობიანი განტოლება ხარ რომელსაც დისკრიმინანტი არ გააჩნია. მე მინდა ჩემი გული მარტივ მამრავლებად გადმოგიშალო, მე ჩემს თავს შენ გადარებ და ნაკლებობის და ტოლობის ნიშნის მეტს ვერაფერს ვამჩნევ. ჩემი აზრები უსასრულოდ გიახლოვდება, როგორც წრფე ჰიპერბოლის შტოს, ჩემი გულის ცემის ფუნქციის გრაფიკი შენს მუდმივ კოეფიციენტზეა დამოკიდებული. მინდა ჩვენმა ცხოვრების…

სანამ ღამე ღამე გახდებოდა დღე  იყო მარტო...

და დღე ვიღაცას ელოდა, ალბათ ღამეს... მაგრამ ღამე არ მოდიოდა...

დღე გაბრაზდა და წავიდა...

დღე რომ წავიდა ღამე მოვიდა და დღეს ელოდა... 

ახლა გაბრაზებული დღე აღარ მოდიოდა...

ისევ მოვიდა დღე, მაგრამ ღამე წასულიყო....მერე ღამე მოვიდა და დღე აღარ იყო...

ასე მოდიოდა დღე და ღამე ცალცალკე დიდხანს...როცა დღე იყო ღამე არ იყო და პირიქით...

ერთხელაც დღე და ღამე ერთად მოვიდნენ... მაშინ არც დღე იყო და არც ღამე და ყველაფერი ისე…

     ტანად საშუალო სიმაღლის, ალბათ პუტკუნა :))(პრინციპში იქნებ არც, მაგრამ მირჩევნია ასე ვიფიქრო:) სიარულის მანერა??? ეს იმის შესაბამისად, თუ სად მივდივარ, მაგრამ ძირითადად ჩქარი და რიტმიდან ამოვარდნილი, რამეთუ ხშირად მაგვიანდება შეხვედრაზე და შესაბამისად ყოველთვის სადღაც მეჩქარება.

      თითები...ოოოო... აი პიანისტი, რომ ვყოფილიყავი ჩემი თითები სილამაზით ნამდვილად ვერ დაიკვეხნიდნენ, (ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ პიანისტებს გრძელი, გამხდარი და ჰაეროვანი თითები უნდა ჰქონოდათ, სწორედ ამიტომ…